Wstęp: Otyłość jest wieloczynnikową chorobą przewlekłą spowodowaną nadmiernym odkładaniem się tkanki tłuszczowej w organizmie. Związana jest z licznymi patologiami, z których najczęściej wymienia się: nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową serca, cukrzycę oraz zachorowalność na nowotwory. Nadmierna masa ciała u kobiet leczonych z powodów ginekologicznych jest poważnym obciążeniem
i utrudnia działania chirurgiczne
oraz anestezjologiczne. Ponadto, zdecydowanie pogarsza przebieg rehabilitacji pooperacyjnej i stwarza problemy pielęgnacyjne. Ocenia się, że ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych jest dużo większe i najczęściej obserwuje się zaburzenia oddechowe, zakażenia rany, zakrzepy żylne oraz chorobę zakrzepowo-zatorową.

Celem pracy była ocena częstości występowania otyłości u pacjentek operowanych w Klinice Ginekologii Operacyjnej, jej wpływ na
przebieg okresu pooperacyjnego
u operowanych z powodów ginekologicznych oraz znaczenia postępowania fizjoterapeutycznego w zapobieganiu powikłaniom związanym z tym okresem.

Materiał i metody: Analizę przeprowadzono w 2007 r. w grupie 45 otyłych kobiet będących pacjentkami Kliniki Ginekologii Operacyjnej Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Do oceny kwalifikowano tylko pacjentki operowane z dostępu brzusznego. Brano pod uwagę następujące parametry: wiek, masę ciała, wzrost, wskaźnik masy ciała (body mass index - BMI), choroby przewlekłe, przeszłość ginekologiczną i położniczą, wskazania do leczenia operacyjnego, długość hospitalizacji oraz przebieg rehabilitacji pooperacyjnej. Wykorzystano również wywiad ze szczegółową analizą diagnozy, ankietę, wynik badania ginekologicznego i ultrasonograficznego.

Wyniki: W grupie badanej u 33 (73%) kobiet stwierdzono występowanie nowotworu złośliwego błony śluzowej trzonu macicy, u 6 (13,3%) wykryto raka szyjki macicy, u pozostałych 6 guzy jajnika o charakterze niezłośliwym. Średnia wieku wynosiła 48 lat, przy czym najstarsza pacjentka miała 72 lata, a najmłodsza 21 lat. Tylko 11 hospitalizowanych stosowało dietę przed operacją i w efekcie straciło średnio 5,8 kg, pozostałe pacjentki nie zastosowały się do zaleceń dietetyków. Przeszłość położnicza wykazała, że 21 kobiet (46,6%) rodziło dwa razy, 18 (40%) raz, 5 (11,1%) trzy razy, a jedna kobieta nie rodziła. Podczas rehabilitacji, którą objęto wszystkie hospitalizowane, największą trudność sprawiła pionizacja pooperacyjna i poruszanie się. Problem z pionizacją odnotowano u 40 (88,8%) kobiet, w całej badanej grupie w pierwszych dniach po operacji zauważono trudności w samodzielnym funkcjonowaniu. Średnia długość pobytu wynosiła 10,5 dnia i im bardziej otyła była pacjentka, tym okres rekonwalescencji był dłuższy.

Wnioski:

1. Dzięki nowoczesnym metodom rehabilitacji ekstremalnie otyłe pacjentki mogą być operowane z powodzeniem, co nie było możliwe w przeszłości.

2. Stopień zaawansowania otyłości ma nadal decydujący wpływ na czas hospitalizacji.