eISSN: 2084-9834
ISSN: 0034-6233
Reumatologia/Rheumatology
Bieżący numer Archiwum O czasopiśmie Suplementy Rada naukowa Bazy indeksacyjne Prenumerata Kontakt Zasady publikacji prac
NOWOŚĆ
Portal dla reumatologów!
www.ereumatologia.pl
SCImago Journal & Country Rank
 
4/2013
vol. 51
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:
Komunikat

Niesamowity Irlandczyk Bernard Connor (1666–1698)

Wolfgang Keitel

Reumatologia 2013; 51, 4: 249-258
Data publikacji online: 2013/09/11
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 
Praca doktorska irlandzkiego lekarza Bernarda Connora (1666–1698) z Reims z 1693 r., w której jest opisany tułów mężczyzny z kośćmi zrośniętymi w jeden blok kostny z powodu spondylitis ankylosans [zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa], powszechnie jest uważana za pierwsze doniesienie o odnalezieniu takiego szkieletu. Informację tę należy jednak postrzegać w kontekście wcześniejszych oraz kolejno pojawiających się podobnych obserwacji w niemieckiej, a zwłaszcza angielskiej literaturze, w której znaleziska takie są opisywane – chociażby w zbiorach anatomicznych, czy też w kontekście klinicznym w większości publikacji Charlesa Hiltona Fagge z 1877 r. Tym samym długo stosowany w Niemczech eponim „choroba Marie-Strümplla-Bechterewa” jest nadal kwestionowany. Bernard Connor jest jednak z innych jeszcze powodów: medycznych i historycznych, uważany za niezwykle interesującą osobistość schyłku XVII stulecia. Jego naukowo zorientowane pisma medyczne przysporzyły mu wrogów w Kościele. Przez kilka miesięcy przebywał w Polsce jako nadworny lekarz króla Jana III Sobieskiego. W swojej trzytomowej, wydanej także w języku niemieckim, historii Polski przedstawił bardzo poglądowo ówczesne stosunki polityczne i społeczne, ale także medycynę kraju, którą postrzegał jeszcze jako bardzo zacofaną. W przeciwieństwie do tego plasują się wzorcowe w skali europejskiej osiągnięcia polskiej reumatologii u schyłku XX wieku, przedstawione na przykładzie kilku wybitnych osobistości.

Der in einer Dissertation des irischen Arztes Bernard Connor (1666–1698) aus Reims von 1693 beschriebene Torso eines Mannes, dessen Knochen als Folge einer Spondylitis ankylosans zusammengewachsen waren, gilt allgemein als erstes Beispiel eines derartigen Skelettfundes. Diese Mitteilung muss jedoch im Zusammenhang mit früheren und bald darauf folgenden ähnlichen Beobachtungen gesehen werden, wo in der deutschen und vor allem in der englischen Literatur solche Befunde – etwas in anatomischen Sammlungen oder auch schon, wie in der wichtigen Publikation von Charles Hilton Fagge von 1877 im klinischen Kontext – vorgestellt werden. Damit wird das in Deutschland lange gebräuchliche Eponym „Morbus Strümpell-Marie-Bechterew“ weiter in Frage gestellt. B. Connor ist jedoch noch aus anderen medizin- und zeithistorischen Gründen eine sehr interessante Persönlichkeit des späten 17. Jahrhunderts. Er zog sich mit naturwissenschaftlich orientierten medizinischen Schriften die Gegnerschaft der Kirche zu. In seiner auch auf deutsch erschienenen dreibändigen Geschichte Polens, wo er einige Monate als Leibarzt des Königs Johann III. Sobieski wirkte, schildert er sehr anschaulich die damaligen politischen und sozialen Verhältnisse, aber auch die Medizin des Landes, die er noch als sehr rückständig empfindet. Im Gegensatz dazu stehen die im europäischen Maßstab vorbildlichen Errungenschaften der Rheumatologie im Polen des ausgehenden 20. Jahrhunderts, die am Beispiel einiger herausragender Persönlichkeiten geschildert werden.
słowa kluczowe:

historia, odnalezione szkielety, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, Bernard O‘Connor, Polska





© 2020 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe