– W PRL „opozycja konstruktywna” oznaczała taką, która nie kwestionowała najważniejszych elementów ustrojowych, a jedynie szczegółowe, techniczne rozwiązania. Dawało to komunistom określoną korzyść – mogli się oni przedstawiać jako osoby otwarte na krytykę i dyskusję, a jednocześnie eliminować możliwość stawiania niewygodnych, ustrojowych pytań. Niestety, podobnie jest obecnie przy dyskusji o sytuacji publicznej ochrony zdrowia w naszym kraju – pisze Krzysztof Bukiel w „Menedżerze Zdrowia”.