Cel pracy:

Metody oparte na dodatniej liniowej zależności pomiędzy wzrostem a kośćmi długimi są najczęściej wykorzystywane w celu szacowania wzrostu przyżyciowego w antropologii sądowej. Uważa się, że długość mostka oraz jego części może stanowić akceptowalną alternatywę w szacowaniu wzrostu w sytuacji, gdy brakuje kości długich lub zostały one uszkodzone.

Materiał i metody

Celem niniejszej metaanalizy jest ocena ilościowa dowodów dotyczących zależności pomiędzy długością mostka lub części mostka a wzrostem ciała. Przeanalizowano dziewięć badań obejmujących łącznie 1118 kości mostka.

Wyniki

Wykazano, że długość mezosternum (rękojeści wraz z trzonem) wykazuje najwyższą korelację ze wzrostem; 53,5% oraz 55,42% odpowiednio dla kobiet i mężczyzn. Drugim najlepszym parametrem jest całkowita długość mostka, dla której korelacja wynosi 44,3% dla mężczyzn oraz 55% dla kobiet. Analiza podgrup z badań autopsyjnych wykazała nawet wyższą korelację, wynoszącą 58,2%, dla długości mezosternum. Najsłabszą korelację wykazano dla długości rękojeści oraz trzonu. Z wyjątkiem długości ciała dla kobiet wykazano wyższą korelację niż dla mężczyzn pomiędzy wszystkimi innymi wartościami długości części mostka a wzrostem.

Wnioski

Chociaż długość mezosternum okazuje się parametrem najsilniej skorelowanym ze wzrostem, wszystkie długości mostka należy interpretować z ostrożnością przy szacowaniu wzrostu ciała. Stosunkowo niskie wartości uzyskanych korelacji zmuszają do postawienia pytania dotyczącego wiarygodności i nakazują ograniczyć wykorzystywanie długości mostka w sytuacjach, gdy dostępne są kości długie. Konieczne są dalsze badania na większych próbkach pochodzących z różnych populacji oraz wzięcie pod uwagę stanu połączenia części mostka.