@Article{Kukla2008,
journal="Przewodnik Lekarza/Guide for GPs",
issn="1505-8409",
year="2008",
title="Leczenie przeciwzakrzepowe u chorych z migotaniem przedsionków z uwzględnieniem szczególnych sytuacji klinicznych",
abstract="Leczenie migotania przedsionków (AF) sprowadza się do trzech zasadniczych kierunków \– leczenia kontrolującego częstość rytmu serca, kontrolującego sam rytm oraz leczenia przeciwzakrzepowego. U osób, które przebyły incydenty mózgowe, ryzyko udaru wynosi 2\–4% rocznie. Częstość występowania AF zwiększa się z wiekiem i dotyczy ok. 5% osób powyżej 70. roku życia. Prawie 25% udarów mózgu u osób powyżej 80. roku życia jest spowodowanych przez AF. U chorych, u których nie stwierdza się żadnych czynników ryzyka, prawdopodobieństwo wystąpienia udaru nie przekracza 1\–1,5% rocznie. W grupie umiarkowanego ryzyka ryzyko wystąpienia udaru wynosi 2,5\–4%, w grupie wysokiego ryzyka przekracza 5\–6% rocznie. Wiadomo, że leczenie przeciwzakrzepowe doustnymi antykoagulantami (DAK) zmniejsza ryzyko udaru o ok. 70%, a skuteczność samego kwasu acetylosalicylowego (ASA) jest znacznie mniejsza. Należy przypomnieć, że ryzyko kolejnego epizodu niedokrwiennego mózgu u chorych po przebytym udarze mózgu lub TIA leczonych samym ASA wynosi 10\–12% rocznie i to właśnie ta grupa chorych odnosi największe korzyści z leczenia DAK.",
author="Kukla, Piotr
and Czarnecka, Danuta",
pages="33--39",
url="https://www.termedia.pl/Antithrombotic-treatment-in-patients-with-atrial-fibrillation-in-special-clinical-conditions,8,11085,1,1.html"
}