@Article{Postuła2008,
journal="Kardiologia na co Dzień",
issn="1896-7698",
year="2008",
title="Leki przeciwniedokrwienne w profilaktyce wtórnej zawału serca z uniesieniem odcinka ST \– pytania i odpowiedzi",
abstract="Bez względu na rodzaj początkowej terapii reperfuzyjnej wszyscy pacjenci z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (ST-segment elevation myocardial infarction \– STEMI) powinni otrzymywać odpowiednią opiekę w późniejszym okresie hospitalizacji oraz profilatykę wtórną. Nowe wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego  w ramach profilaktyki wtórnej zalecają podawanie kwasu acetylosalicylowego, \β-adrenolityku, ACE-inhibitora oraz statyn jako głównych leków. Beta-adrenolityki należy podawać we wczesnej fazie STEMI i kontynuować takie leczenie, jeśli nie występują działania niepożądane. Są one szczególnie przydatne w przypadku występowania przetrwałego lub nawracającego niedokrwienia, rozszerzenia strefy zawału czy tachyarytmii. W przypadku nitrogliceryny w badaniach klinicznych wykazano nieznaczne korzyści wynikające z jej stosowania w ostrej fazie STEMI, a następnie przewlekle. Najwłaściwsze wskazania dla azotanów obejmują występowanie przetrwałego lub nawracającego niedokrwienia u pacjentów z niewydolnością serca. Wskazania dla antagonistów wapnia, takich jak diltiazem czy werapamil, obejmują populację pacjentów, w której \β-adrenolityki są przeciwwskazane lub nieskuteczne w celu kontroli niedokrwienia lub częstości rytmu serca \– u pacjentów ze STEMI powikłanym trzepotaniem lub migotaniem przedsionków przy nieobecności niewydolności serca, dysfunkcji lewej komory lub bloku przedsionkowo-komorowym. Celem tego artykułu jest analiza wskazań oraz bezpieczeństwa terapii lekami przeciwniedokrwiennymi u pacjentów po zawale serca.",
author="Postuła, Marek
and Rosiak, Marek",
pages="112--115",
url="https://www.termedia.pl/Anti-ischaemic-drugs-in-the-secondary-prevention-of-acute-coronary-syndromes-with-ST-elevation-8211-questions-and-answers,45,11951,1,1.html"
}