@Article{Czekalski2009,
journal="Przewodnik Lekarza/Guide for GPs",
issn="1505-8409",
year="2009",
title="Postępy w diagnostyce i terapii ostrego uszkodzenia nerek i przewlekłej choroby nerek",
abstract="Najnowsza klasyfikacja RIFLE [(R \– risk (ryzyko), I \– injury (uszkodzenie), F \– failure (niewydolność), L \– loss of function (utrata funkcji), E \– end-stage kidney disease (schyłkowa niewydolność nerek)] stanowi postęp w diagnostyce ostrego uszkodzenia nerek (acute kidney injury \– AKI, nowy termin, który zastępuje ostrą niewydolność nerek). Wprowadzenie oznaczania biomarkerów uszkodzenia nerek, zwłaszcza NGAL (neutrophil gelatinase associated lipocalin), umożliwia jeszcze wcześniejsze rozpoznanie AKI, nawet 2 godz. po zadziałaniu szkodliwego bodźca, co pozwala na wcześniejszą interwencję terapeutyczną. Uściśla się ocenę rokowania i ryzyka zgonu, a w leczeniu podstawowe znaczenie mają usunięcie przyczyny, kontrola wolemii i właściwe rozpoczęcie leczenia nerkozastępczego, preferując metody ciągłe. W diagnostyce przewlekłej choroby nerek (PChN) podstawowe znaczenie ma ocena albuminurii, badania ogólnego moczu i oszacowanej wielkości filtracji kłębuszkowej ze wzoru MDRD (Modification of Diet in Renal Di- sease). Postęp w leczeniu obejmuje optymalną kontrolę ciśnienia tętniczego, redukcję białkomoczu, stosowanie  inhibitorów konwertazy angiotensyny i/lub antagonistów receptora angiotensyny, zwalczanie hiperfosfatemii,  zapobieganie niedoborowi witaminy D oraz przeciwdziałanie wszystkim czynnikom ryzyka progresji uszkodzenia nerek.",
author="Czekalski, Stanisław",
pages="73--79",
url="https://www.termedia.pl/Progress-in-the-diagnosis-and-therapy-of-acute-kidney-injury-and-chronic-kidney-disease,8,12001,1,1.html"
}