@Article{Siniawski2009, journal="Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery", issn="1731-5530", volume="6", number="1", year="2009", title="FORUM EKSPERTÓWThe Place of Assist Devices in the Treatment of Heart Failure", abstract="Wraz ze wzrostem odsetka przeżywalności chorych obserwuje się zwiększenie częstości występowania niewydolności krążenia (NK). Na tle całego wachlarza metod leczenia NK, które nie wyszły wciąż z obszaru eksperymentalnego, leczenie przy użyciu wszczepiania komór jawi sie nierzadko jako jedyna opcja ratująca życie chorego. W ostatnich latach stosowanie sztucznych komór serca (SK) zostało ugruntowane, a opcje użycia znacznie rozszerzone. W klasycznym ujęciu SK stosuje się w przypadku konieczności pomostowania do przeszczepu serca. Opcja ta stosowana jest w sytuacjach, gdy chory zakwalifikowany do przeszczepu nie jest w stanie dożyć momentu transplantacji, gdyż znaczne pogorszenie sytuacji hemodynamicznej pacjenta nie rokuje na utrzymanie przy życiu w oparciu o klasyczne leczenie. Dlatego program transplantacji jest znakomicie wspierany przez program, który można dziś określić \„chirurgią sztucznego serca\” (CSS). W taki sposób \„chirurgia sztucznego serca\” funkcjonowała jako pierwotna opcja zastosowania sztucznego serca, tj. jako pomostowanie do transplantacji, zapoczątkowane w 1986 r. w klinice Cliveland. Operacja ta wykonana była 15 lat po pierwszym wszczepieniu sztucznego serca u człowieka jako total artifitial heart (TAH), kiedy to po usunięciu chorego serca dokonano wszczepienia sztucznych komór. Operację tę wykonał Cooley w 1969 r. W 1988 r., dwa lata po operacji w Cliveland, pierwszego wszczepienia sztucznego serca w Niemczech dokonał (także w opcji udanego pomostowania do transplantacji) prof. Hetzer w DHZB w Berlinie. Ten sam operator w Berlinie zapoczątkował program wszczepiania sztucznego serca u niemowląt i małych dzieci. Ponadto, jako pierwszy na świecie, funkcjonowanie tego programu zapoczątkował udaną operacją pomostowania do, także udanej, transplantacji u dziecka w 8. dniu życia. Wskazania do pomostowania do transplantacji opierają sie na ocenie klinicznej oraz zastosowaniu następujących kryteriów hemodynamicznych: 1) obecność kwasicy metabolicznej; 2) zmniejszony indeks serca <2,0 l/min/m 2 ; 3) zaburzenie perfuzji obwodowej stwierdzanej w badaniu przedmiotowym; 4) spadek utlenowania krwi <40%; 5) oliguria (<1 ml/kg/min); 6) konieczność zwiększania zawartości tlenu u chorych z wentylacją mechaniczną (FiO2); 7) istotny spadek wydolności serca ocenianej w oparciu o badania np. echokardiograficzne. Od tego czasu wskazania do SK w chirurgii znacznie poszerzono. W DHZB w latach 1986\–2008 wykonano 1554 przeszczepy serca, w tym 46 powtórnych transplantacji. W tym samym czasie dokonano 1243 wszczepień sztucznego serca, korzystając z osiemnastu rożnych typów sztucznych serc. Program chirurgii sztucznego serca stał się w znacznym stopniu programem uniezależnionym od transplantacji. Obecnie wszczepienie SK wykonuje się w następujących opcjach chirurgicznych: 1) przy wspomaganiu chirurgii \„konserwatywnej\” w takich działach, jak: chirurgia rekonstrukcyjna, gdzie wydolność serca jest bardzo obniżona (EFŁ25%), w tzw. chirurgii ostrego zawału serca, także z bardzo upośledzoną funkcją krążenia, a nawet u chorego w stanie wstrząsu kardiogennego \– aby podać działy najczęściej wymagające wspomagania CSS; 2) przy wspomaganiu transplantacji, w której wyróżnia się obecnie podgrupy: a) pomostowanie do transplantacji, o którym już wspominano; b) tzw. pomostowanie do czasu powrotu funkcji serca do normy (dotyczy kardiomiopatii rozstrzeniowej, jak również ostrego ciężkiego zapalenia mięśnia sercowego określanego jako fulminant myocarditis). W tym dziale osiągnięcia DHZB są wyjątkowe, ponieważ dokonane były jako pierwsze w świecie, a podjęte w marcu 1995 r. Od tego czasu 36 chorych z grupy 83 z kardiomiopatią rozstrzeniową żyje bez potrzeby stosowania SK po odłączeniu od wspomagania. Chorzy ci średnio po 333 dniach wspomagania z użyciem SK i skutecznego leczenia farmakologicznego, dzięki skutecznej dekompresji i odciążeniu lewej komory, cieszą się trwałą poprawą funkcji serca do wartości zbliżonej do normy lub normalnej. Ten dobry, choć nadal ograniczony w kontekście ogólnym, wynik leczenia z użyciem SK napawa optymizmem; 3) w chirurgii sztucznego serca: a) pomostowanie do czasu powrotu funkcji serca do normy (recovery ad integrum), o którym powyżej wspomniano; b) stosowanie SK jako leczenia docelowego. Opcja ta to wspomaganie wszczepieniem SK w sytuacji, w której istnieją przeciwwskazania do transplantacji, a zastosowanie tej opcji daje szansę na zapewnienie godnego życia w następnych latach. Podsumowanie: Stosowanie sztucznego serca pozwala na ratowanie życia chorego, a także na przedłużanie życia w sytuacji, w której żadne inne środki nie są już dostępne. Chirurgia sztucznego serca może zapewnić godne życie chorym przy braku alternatywnych i skutecznych sposobów leczenia krańcowej niewydolności krążenia.", author="Siniawski, Henryk and Dandel, Michael and Weng, Yuguo and Pasic, Miralem and Potapov, Evgenij and Drews, Thorsten and Krabatsch, Thomas and Hetzer, Roland", pages="3--8", url="https://www.termedia.pl/FORUM-EKSPERTOW-The-Place-of-Assist-Devices-in-the-Treatment-of-Heart-Failure,40,12167,1,1.html" }