@Article{Witkowski2003,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="7",
number="8",
year="2003",
title="Miejscowe leczenie chirurgiczne czerniaka",
abstract="Praca jest przeglądem aktualnej wiedzy na temat leczenia chirurgicznego ogniska pierwotnego czerniaka złośliwego. Omówiono logiczne i naukowe podstawy współcześnie preferowanych marginesów wycięcia czerniaka na tle danych z literatury oraz własnego doświadczenia klinicznego oraz techniki i zasady miejscowego, chirurgicznego postępowania z czerniakiem skóry. Przedstawiono poglądy na temat rekonstrukcji ubytku po pierwotnym wycięciu czerniaka.  Operacyjne leczenie pierwotnego ogniska czerniaka polega na wycięciu (lub poszerzeniu wycięcia) guza z marginesem skóry i tkanki podskórnej w celu zmniejszenia ryzyka wznowy miejscowej. Dobór marginesu wycięcia jest związany z cechami histopatologicznymi guza, a zwłaszcza jego grubością. W ciągu ostatnich lat szerokie wycięcia zostały zredukowane, ponieważ wiele randomizowanych badań przeprowadzanych przez naukowe grupy czerniakowe potwierdziło pogląd kliniczny, że marginesy wycięcia mogą być \– bez ryzyka dla miejscowego rozwoju choroby \– zmniejszone. Ten pogląd nie jest do dziś wystarczająco udowodniony wynikami badań randomizowanych dla czerniaków o grubości nacieku >4 mm. Istnieje zgodność rekomendacji szerokości marginesu wycięć w stosunku do czerniaków in situ (pTIS) \– powinien on wynosić 2\–5 mm. Dla czerniaków o grubości  4 mm (pT4) powinny być usuwane z marginesem 2\–3 cm; większość grup czerniakowych podaje optymalny margines 2 cm. Nie ma dowodów, aby wycięcie powięzi było korzystniejsze niż wycięcie ponad nią. Kiedy nie można ubytku po wycięciu zeszyć należy zastosować w kolejności: płat lub przeszczep, zależnie od wskazań.",
author="Witkowski, Wojciech",
pages="572--579",
url="https://www.termedia.pl/Local-surgical-therapy-of-melanoma,3,1337,1,1.html"
}