@Article{Roszkiewicz2009,
journal="Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny",
issn="0033-2526",
volume="96",
number="5",
year="2009",
title="Zespół fasciitis-panniculitis skutecznie leczony etanerceptem",
abstract=" Wprowadzenie.  Zespół fasciitis-panniculitis (ang. fasciitis-panniculitis syndrome \– FPS) jest rzadkim zespołem nakładania, łączącym cechy kliniczne eozynofilowego zapalenia powięzi i zapalenia podskórnej tkanki łącznej. Obraz histopatologiczny zespołu charakteryzuje pogrubienie skóry, stan zapalny i poszerzenie przegród podskórnej tkanki tłuszczowej, zwłóknienie i pogrubienie powięzi oraz zapalenie przylegającej tkanki mięśniowej. Najczęściej zajęte są proksymalne odcinki kończyn. Zajęcie tułowia obserwuje się rzadko i dotyczy głównie przypadków opornych na leczenie. Zespół ma charakter pierwotny lub wtórny w przebiegu takich chorób, jak toczeń rumieniowaty głęboki, głęboka odmiana twardziny ograniczonej, zespół eozynofilia-mialgia, niektóre infekcje czy proces nowotworowy. Jego cechą jest także oporność na glikokortykosteroidy. Podejmuje się próby leczenia FPS metotreksatem, D-penicylaminą, chlorokiną, azatiopryną oraz cymetydyną z różnym efektem.   Cel pracy.  Przedstawienie przypadku 52-letniej chorej z potwierdzonym FPS o ciężkim przebiegu, u której wobec braku poprawy w trakcie leczenia glikokortykosteroidami i cyklofosfamidem zastosowano z bardzo dobrym efektem etanercept.   Opis przypadku.  Pierwsze zmiany stwardnieniowo-obrzękowe zlokalizowane na częściach proksymalnych kończyn górnych i dolnych z towarzyszącą bolesnością i osłabieniem siły mięśniowej wystąpiły po wysiłku fizycznym. W rutynowych badaniach laboratoryjnych stwierdzono znamienną (54,77%) eozynofilię, a obraz histopatologiczny miał cechy eozynofilowego zapalenia powięzi. Leczenie skojarzone prednizonem (30 mg/dobę) i metotreksatem (22,5 mg/tydzień) nie zahamowało postępu choroby. U pacjentki obserwowano nowe ogniska typu morphea na tułowiu powodujące trudności w oddychaniu. W dalszym przebiegu choroby zmiany objęły tułów, kończyny górne i dolne, a także w najmniejszym stopniu twarz. Ze względu na głęboką kolagenizację w obrazie histopatologicznym oraz niestwierdzenie zmian narządowych u chorej rozpoznano zespół fasciitis-panniculitis. Terapia pulsowa cyklofosfamidem (1000 mg co 2 tygodnie), a także naświetlanie metodą PUVA (4 tygodnie) okazały się nieskuteczne. Zahamowanie postępu choroby oraz wybitne zmniejszenie stwardnień, ustąpienie duszności i ograniczenia w poruszaniu się chorej uzyskano w trakcie 24-tygodniowego leczenia etanerceptem podawanym podskórnie w dawce 50 mg w odstępach tygodniowych.   Wniosek.  Przedstawiony przypadek wskazuje, że etanercept może być alternatywną metodą terapii u pacjentów z ciężkim zespołem fasciitis-panniculitis.",
author="Roszkiewicz, Jadwiga
and Wilkowska, Aleksandra
and Maciejewska-Radomska, Agata",
pages="348--352",
url="https://www.termedia.pl/A-case-of-fasciitis-panniculitis-syndrome-successfully-treated-with-etanercept,56,13517,1,1.html"
}