@Article{Kościński2010,
journal="Ginekologia Praktyczna  - - -       <span style=color: red>ARCHIVAL</span>",
issn="1231-6407",
year="2010",
title="Niewydolność zwieraczy odbytu w praktyce położniczej i ginekologicznej",
abstract="Ocenia się, że olbrzymia większość wszelkich uszkodzeń aparatu  zwieraczowego odbytu ma związek  z akcją porodową, zwłaszcza z porodami trudnymi, przedłużającymi się, z użyciem instrumentów położniczych. Choć wiele uszkodzeń zwieraczy w czasie porodu jest doraźnie zaopatrywanych, część z nich umyka czujności położnika lub jest wynikiem powikłań po tzw. szyciu krocza. Ucisk wywierany przez płód na ściany miednicy i rozciągnięcie struktur mięśniowo-powięziowych również prowadzą do uszkodzenia unerwienia zwieraczy odbytu. Za-stosowanie nowoczesnych technik diagnostycznych, takich jak manometria, endosonografia i elektromiografia, pozwala na dokładne rozpoznanie uszkodzeń anatomicznych zwieraczy oraz wykrycie defektów w ich unerwieniu.  U chorych z niewielkiego stopnia uszkodzeniem zwieraczy można zastosować leczenie zachowawcze (biofeedback). Podstawą uzyskania dobrych wyników w chirurgicznym leczeniu rekonstrukcyjnym zwieraczy odbytu jest technika nakładania na siebie sposobem \&#8222;na zakładkę\&#8221; ich uszkodzonych brzegów z wykorzystaniem tkanki bliznowatej dla wzmocnienia szycia. Lepszą trwałość rekonstrukcji zwieraczy uzyskuje się poprzez plastykę ciała kroczowego. W sytuacjach upośledzenia unerwienia zwieraczy odbytu bez ewidentnych ubytków anatomicznych zastosowanie znajduje stymulacja nerwów krzyżowych.",
author="Kościński, Tomasz",
pages="3--11",
url="https://www.termedia.pl/Anal-sphincters-insufficiency-in-obstetrics-and-gynecology,5,14124,1,1.html"
}