@Article{Sobstyl2010,
journal="Menopause Review/Przegląd Menopauzalny",
issn="1643-8876",
volume="9",
number="1",
year="2010",
title="Diagnostyka hormonalna łysienia kobiet",
abstract="Prawidłowa diagnostyka łysienia u kobiet umożliwia wdrożenie leczenia warunkującego sukces terapeutyczny. Łysienie androgenne wymaga oznaczenia stężenia androgenów (testosteronu, 3\α-androstendiolu, dehydroepiandrosteronu) oraz białka wiążącego hormony płciowe w surowicy. W diagnostyce różnicowej oprócz nadmiaru androgenów należy brać pod uwagę inne choroby ogólnoustrojowe: nadczynność bądź niedoczynność tarczycy, hiperinsulinemię, zespół policystycznych jajników lub hiperprolaktynemię. Dlatego przydatne wydaje się oznaczanie dodatkowo tyreotropiny, tyroksyny, prolaktyny, glikemii i insulinemii. W leczeniu łysienia androgennego największą rolę odgrywają antyandrogeny: spironolakton, octan cyproteronu, często w połączeniu  z doustną tabletką antykoncepcyjną. Wykorzystywane są również inhibitory 5\α-reduktazy: finasteryd, duosteryd oraz stosowany miejscowo minoksydyl.",
author="Sobstyl, Małgorzata
and Tkaczuk-Włach, Joanna
and Jakiel, Grzegorz",
pages="52--55",
url="https://www.termedia.pl/Diagnostyka-hormonalna-lysienia-kobiet,4,14215,1,1.html"
}