@Article{Stefaniuk2010,
journal="Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny",
issn="1895-5770",
volume="5",
number="1",
year="2010",
title="Autoimmunologiczne zapalenie wątroby w przebiegu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności",
abstract="Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (autoimmune hepatitis \– AIH) jest przewlekłym procesem martwiczo-zapalnym tkanki wątrobowej, charakteryzującym się naciekiem limfocytarnym, dużym stężeniem krążących g-globulin i autoprzeciwciał, oraz związkiem z antygenami układu HLA. Patomechanizm choroby wciąż nie jest znany. Nie ma typowych, patognomonicznych objawów, a przebieg kliniczny jest bardzo zróżnicowany, z najczęściej dobrą odpowiedzią na wdrażane leczenie immunosupresyjne. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby rozwija się zwykle u osób predysponowanych genetycznie (HLA-DR3 i DR4) na skutek egzogennego czynnika inicjującego, tj. leków, ksenobiotyków czy wirusów. Występowanie AIH opisywano w związku z zakażeniem wirusami hepatotropowymi. Ostatnio coraz więcej uwagi poświęca się występowaniu tego schorzenia u chorych zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Dotychczas na świecie opisano zaledwie  15 takich przypadków. Z obserwacji tych wynika, że najbardziej narażeni są chorzy z koinfekcją HIV/HCV oraz ci, u których pod wpływem skutecznego leczenia antyretrowirusowego dokonuje się odbudowa immunologiczna. W tej grupie chorych obowiązują takie same kryteria diagnostyczno-terapeutyczne co u osób niezakażonych HIV, opracowane przez International Autoimmune Hepatitis Group (IAHG).",
author="Stefaniuk, Piotr
and Dusza, Marta
and Wiercińska-Drapało, Alicja",
pages="1--7",
doi="10.5114/pg.2010.13941",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pg.2010.13941"
}