@Article{Szaflarska-Popławska2010,
journal="Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny",
issn="1895-5770",
volume="5",
number="1",
year="2010",
title="Rodzinna transmisja Helicobacter pylori  z wykorzystaniem typowania molekularnego",
abstract=" Wstęp:  Rozprzestrzenianie się zakażenia  Helicobacter pylori  jest nadal przedmiotem badań. W krajach rozwiniętych najważniejszą drogą zakażenia okazuje się transmisja rodzinna.   Cel:  Ocena transmisji wewnątrzrodzinnej na podstawie typowania genetycznego szczepów  H. pylori  izolowanych od członków rodziny.    Materiał i metody:  Do badania zakwalifikowano łącznie  55 członków pochodzących z 22 rodzin, u których rozpoznano zapalenie błony śluzowej żołądka związane z zakażeniem   H. pylori.  Materiał genetyczny bakterii izolowano z wycinków błony śluzowej żołądka przy użyciu zestawu NucleoSpin\®Tissue (Macherey-Nagel). Podczas analizy szczepów tej bakterii polimerazowej reakcji łańcuchowej poddano geny: glmM, cagA, cagE, iceA, oraz wykonano reakcje multiplex PCR dla vacA (s1/s2 + m1/m 2 ).   Wyniki:  Zapalenie błony śluzowej żołądka wywołane zakażeniem  H. pylori  rozpoznano u 55 członków 22 rodzin, w tym u 13 matek, 11 ojców i 30 potomstwa. Wiek rodziców mieścił się w granicach 31\–54 lat (średnia wieku 39,1 roku), a potomstwa 4\–26 lat (średnia wieku 11,9 roku). Zgodność typów genetycznych  H. pylori  stwierdzono tylko w 18 spośród 44 par osób będących członkami tej samej rodziny (40,9%). Najczęściej zakażenie tym samym typem genetycznym   H. pylori  wykazano w parach matka\–dziecko (70,6%). Tylko jedna z 7 par małżeńskich była zakażona tym samym typem genetycznym bakterii (14,3%). Podobnie rzadko obserwowano zakażenie tym samym typem  H. pylori  między ojcem a jego dzieckiem (27,3%), a także wśród rodzeństwa (22,2%). Wśród 11 rodzin z 3 osobami zakażonymi H. pylori tylko w 3 rodzinach wszyscy członkowie rodziny uczestniczący w badaniu (2-krotnie matka i 2 dzieci, w 1 matka\–ojciec\–syn) byli zakażeni tym samym typem genetycznym bakterii. W grupie 55 zakażonych H. pylori członków rodziny obecność genu cagA stwierdzono u 45 z nich (81,8%), genu cagE \– u 13 (23,6%), genu iceA \–  u 7 (12,7%), genu vacAs \– u 17 (30,9%), a genu vasAm \– u 7 (12,7%).   Wnioski:   1) Typowanie genetyczne szczepów  H. pylori  izolowanych od członków rodziny potwierdza istotną rolę matki w transmisji zakażenia dzieciom.  2) Zakażenia innych członków rodziny, zwłaszcza współ-małżonków, wydają się mieć mniejsze znaczenie w przekazywaniu zakażenia.",
author="Szaflarska-Popławska, Anna
and Popławski, Cezary
and Parzęcka, Monika
and Studzińska-Czyszka, Anna
and Czerwionka-Szaflarska, Mieczysława
and Tretyn, Andrzej",
pages="42--46",
doi="10.5114/pg.2010.13946",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pg.2010.13946"
}