@Article{Lewandowska2003,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="7",
number="9",
year="2003",
title="Choroba Castelmana \– opis przypadku i przegląd piśmiennictwa",
abstract="Choroba Castelmana określana jest także jako naczyniowogrudkowy przerost węzłów chłonnych, olbrzymi przerost węzłów chłonnych, łagodny chłoniak olbrzymi lub hamartoma węzłów chłonnych. Choroba została po raz pierwszy opisana przez Castelmana i wsp. w 1956 r. w grupie chorych z ograniczonym powiększeniem węzłów chłonnych śródpiersia. Klinicznie wyróżnia się 2 postacie choroby: zlokalizowaną i wieloośrodkową (rozsianą). Istnieją 3 postacie histopatologiczne choroby: naczyniowo-szklista, plazmatyczno-komórkowa i przejściowa (mieszana).  Przyczyna choroby nie jest znana, istnieje kilka teorii próbujących wyjaśnić przyczynę opisywanych zaburzeń. Przebieg szeregu chorób nowotworowych, zaburzeń o podłożu autoimmunologicznym lub infekcyjnym podobny jest do choroby Castelmana. Chociaż obraz histopatologiczny jest tu charakterystyczny, nie jest on jednak specyficzny tylko dla tego schorzenia. Zbliżone zmiany w obrazie histopatologicznym opisywane są w chorobie Hodgkina, co staje się przyczyną błędów diagnostycznych. Ścisła współpraca pomiędzy klinicystą i patologiem daje możliwość postawienia prawidłowego rozpoznania. Postać naczyniowo-szklista choroby Castelmana jest uważana za chorobę ograniczoną, o łagodnym przebiegu, 5-letnie przeżycie sięga 100 proc. Leczeniem z wyboru jest zabieg operacyjny, dający pełne wyleczenie w większości przypadków. Wieloośrodkowa lub rozsiana postać choroby Castelmana uważana jest obecnie za potencjalnie złośliwy rozrost limfatyczny związany z POEMS (polyneuropathy, organomegaly, endocrinopathy, monoclonal proteinemia, skin changes), oraz z osteosclerotic myeloma, mięsakiem Kaposiego i z AIDS. Ta postać charakteryzuje się agresywnym przebiegiem i złym rokowaniem, ze wskaźnikiem śmiertelności ok. 50 proc. i średnim przeżyciem 26 mies. Leczenie wieloośrodkowej postaci choroby jest najczęściej skojarzone. Stosuje się chemioterapię, steroidoterapię lub radioterapię. W literaturze opisano przypadki chorych leczonych chemioterapią opartą m.in. na cyklofosfamidzie czy azatioprynie. Optymalny sposób postępowania w tej chorobie nie jest ustalony.",
author="Lewandowska, Aleksandra
and Ziółkowska, Ewa
and Grzela, Monika
and Windorbska, Wiesława",
pages="687--691",
url="https://www.termedia.pl/Castelman-8217-s-disease-8211-case-report-and-review-of-the-literature,3,1474,1,1.html"
}