@Article{Piesiaków2010,
journal="Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny",
issn="0033-2526",
volume="97",
number="4",
year="2010",
title="Węgorczyca (strongyloidoza) – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa",
abstract=" Wprowadzenie.   Węgorczyca (strongyloidoza) jest chorobą wywoływaną przez pasożyta z grupy nicieni – węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis). To choroba powszechna w wielu populacjach, szczególnie w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Główną rolę w utrzymywaniu i rozprzestrzenianiu się węgorczycy odgrywają złe warunki sanitarno-higieniczne. Choroba ta wydaje się mieć coraz większe  znaczenie również w naszej szerokości geograficznej. Przypadków węgorczycy można się spodziewać także wśród polskich chorych. Tzw. infekcja „przywleczona” często przybiera postać bezobjawową lub skąpoobjawową, co może stwarzać duże trudności kliniczne. Trudnościom klinicznym w rozpoznaniu choroby towarzyszą trudności diagnostyczne, ze względu na obserwowaną znaczącą różnicę między czułością diagnostycznych testów serologicznych u podróżników z tzw. infekcją „przywleczoną” i u imigrantów z terenów endemicznych, u których występuje infekcja przewlekła. Leczenie strongyloidozy również stanowi problem terapeutyczny, co wiąże się z opornością na leczenie oraz toksycznością i złą tolerancją leków. Obecnie preparatem z wyboru jest iwermektyna oraz alternatywnie tiabendazol, albendazol i mebendazol.   Cel pracy . Przedstawienie własnego przypadku węgorczycy, w którym obserwowano trudne diagnostycznie, późne skórne i gastroentero­logiczne objawy zakażenia oraz oporność na leczenie albendazolem.   Opis przypadku.   U 41-letniej pacjentki, z zawodu pielęgniarki, stwierdzono zmiany rumieniowo-obrzękowe na pośladkach, które rozpoznawano jako grzybicę i leczono ogólnie terbinafiną, nie uzyskując poprawy. Bezpośrednie badanie mikologiczne i hodowla były dwukrotnie ujemne, a badanie histopatologiczne nie miało cech diagnostycznych. Dokładna analiza historii choroby zasugerowała rozpoznanie infekcji węgorkiem jelitowym (chora pracowała przez wiele lat w Indiach, a ponadto rok po powrocie do Polski, a 3 lata przed pojawieniem się zmian skórnych występowały u niej bóle brzucha i objawy jelitowe). Badania serologiczne i trzykrotne badania parazytologiczne kału dały wynik negatywny. Rozpoznanie strongyloidozy ustalono dopiero na podstawie wyniku testu ELISA. Dwukrotna kuracja albendazolem nie spowodowała poprawy, natomiast zmiany skórne, bóle brzucha i inne dolegliwości jelitowe ustąpiły po leczeniu iwermektyną.    Wnioski . Przedstawiany przypadek wskazuje, że u osób powracających z krajów tropikalnych, u których stwierdza się trudne diagnostycznie zmiany skórne, należy w rozpoznaniu różnicowym uwzględnić możliwość zakażenia węgorkiem jelitowym. Rozpoznanie i leczenie węgorczycy może być trudne i dlatego chorzy ci powinni być kierowani do ośrodków wyspecjalizowanych w tej dziedzinie.",
author="Piesiaków, Maria Luiza
and Imko-Walczuk, Beata
and Jaśkiewicz, Janusz",
pages="273--280",
url="https://www.termedia.pl/Strongyloidiasis-case-report-and-literature-review,56,15250,1,1.html"
}