@Article{Biernacka2010,
journal="Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej",
issn="1734-9338",
volume="6",
number="3",
year="2010",
title="Artykuł oryginalnyWczesne i roczne wyniki zabiegów przeznaczyniowego wszczepienia zastawki płucnej u chorych po korekcji tetralogii Fallota oraz operacjach Rossa i Rastelliego",
abstract=" Wstęp : Zabieg przeznaczyniowego wszczepienia zastawki płucnej (TPVI) jest stosunkowo nową metodą leczenia chorych po operacyjnej korekcji wady wrodzonej serca.   Cel : Ocena wczesnych i rocznych wyników zabiegów TPVI u chorych ze zwężeniem i/lub niedomykalnością płucną po operacyjnej korekcji wady wrodzonej serca.   Materiał i metody : Przeznaczyniowe wszczepienie zastawki płucnej poprzedzone wszczepieniem metalowego stentu (BMS) wykonano u 17 chorych. Badaną grupę stanowiło 17 pacjentów (9 mężczyzn) w wieku 24,1 ±5,6 roku, będących 11,4 ±6,4 roku po opera­cjach korekcji wad serca z rekonstrukcją drogi odpływu prawej komory: 11 chorych po korekcji całkowitej tetralogii Fallota lub atrezji płucnej (homograft płucny – 8, ksenograft Contegra lub łata przezpierścieniowa z zastawką aortalną monocusp – 3), jedna chora ze zwężeniem zastawki płucnej, 3 – po operacji Rossa i 3 – po operacji Rastelliego (TGA – 1, atrezja płucna – 2). Badania kontrolne obej­mowały badanie podmiotowe i przedmiotowe, echokardiogram, zdjęcie RTG klatki piersiowej oraz rezonans magnetyczny serca. Uzyskano obserwacje po jednym miesiącu u 17 chorych, po 6 miesiącach – u 11 i po roku– u 10 osób.   Wyniki : U wszystkich pacjentów wykonano bez powikłań skuteczny zabieg TPVI. Maksymalny gradient płucny u 15 chorych z istotnym zwężeniem drogi odpływu prawej komory obniżył się z 73,4 ±30,0 mm Hg do 35,3 ±14,7 mm Hg w pierwszej dobie po zabiegu  (p < 0,001). Po miesiącu, 6 miesiącach i roku obserwacji gradient płucny wynosił średnio odpowiednio 30,4 ±11,2 mm Hg, 31,1 ±11,9 mm Hg oraz 32,7 ±11,7 mm Hg (NS). U żadnego chorego po zabiegu nie obserwowano istotnej fali zwrotnej płucnej. Frakcja niedomykalności płucnej spadła z 20,9 ±7,8% do 2,4 ±2,1% (p = 0,0001) po jednym miesiącu i pozostała na tym samym poziomie rok po zabiegu. W całej grupie obserwowano zmniejszenie objętości końcoworozkurczowej oraz końcowoskurczowej prawej komory (odpowiednio z 131,8  ±47,8 ml/m 2  do 115,3 ±40,3 ml/m 2 ; p = 0,002 oraz 73,1 ±41,1 ml/m 2   vs  57,6 ±39,0 ml/m 2 ; p = 0,004) oraz nieznaczne zwiększenie frakcji wyrzutu prawej komory (z 47,9 ±13,0% do 53,2 ±15,2%; p = 0,07) miesiąc po zabiegu. Nie obserwowano złamania stentu zastawki.   Wnioski :  1. Przeznaczyniowe wszczepienie zastawki płucnej jest skuteczną i bezpieczną metodą leczenia dysfunkcji homograftu płucnego.  2. TPVI może być przeprowadzone u wybranych pacjentów, u których rekonstrukcję drogi odpływu prawej komory wykonano  za pomocą łaty przezpierścieniowej.   3. Rutynowe wszczepienie BMS do drogi odpływu prawej komory przed TPVI może zapobiegać złamaniom stentu zastawki.   4. Badanie pokazało bardzo dobre wyniki zabiegów TPVI w obserwacjach rocznych.",
author="Biernacka, Elżbieta K.
and Demkow, Marcin
and Śpiewak, Mateusz
and Sřndergaard, Lars
and Kowalski, Mirosław
and Siudalska, Hanna
and Wolski, Piotr
and Miśko, Jolanta
and Hoffman, Piotr
and Rużyłło, Witold",
pages="104--111",
doi="10.5114/pwki.2010.16350",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pwki.2010.16350"
}