@Article{Znaniecka2010,
journal="Przegląd Kardiodiabetologiczny/Cardio-Diabetological Review",
issn="1896-9666",
year="2010",
title="Artykuł poglądowyNowy kierunek w leczeniu cukrzycy – inkretynomimetyki oraz inhibitory DPP-4",
abstract="Hormony inkretynowe są hormonami wydzielanymi przez komórki jelit w odpowiedzi na bodziec glikemiczny po spożyciu pokarmu. Do hormonów tych zaliczamy: hormon GLP-1 (glukagonopodobny peptyd -1) oraz GIP (glukozależny peptyd insulinotropowy). Oba hormony stymulują komórki  trzustki do wydzielania insuliny. Jedynie 20% uwolnionego GLP-1 dociera do komórek , okres połowicznego rozpadu tej substancji wynosi ok. 2 min, ze względu na działanie enzymu dipeptydylopeptydazy-IV (DPP-IV). Enzym ten rozkłada GLP-1 w ciągu 4–5 min. U osób zdrowych efekt inkretynowy jest odpowiedzialny za 50–70% odpowiedzi insulinowej na posiłek. W cukrzycy typu 2 (DM2) działanie hormonów inkretynowych jest zaburzone. Podawanie GIP i GLP-1 pacjentom z DM2 powodowało przywrócenie fazy wczesnej wydzielania insulin, ale tylko GLP-1 był wstanie przywrócić fazę wczesną oraz późną wydzielania insuliny. Dlatego też GLP-1 został wykorzystany w leczeniu cukrzycy typu 2. Są dwie strategie terapeutyczne dotyczące osi inkretynowej, jedna to zapewnienie egzogennego GLP-1 w postaci agonisty receptora GLP-1 – eksenatydu, lub analoga cząsteczki GLP-1 – liraglutydu. Druga strategia polega na blokowaniu działania enzymu DPP-IV za pomocą inhibitorów DPP-IV – sitagliptyny, wildagliptyny oraz saksagliptyny. Obie strategie wpływają na stężenie glukozy we krwi, jednak zastosowanie agonisty receptora GLP-1 lub analoga cząsteczki GLP-1 pozwala również na obniżenie masy ciała pacjenta. Niniejsza praca opisuje działanie tych leków oraz sumuje wyniki badań klinicznych trzeciej fazy.",
author="Znaniecka, Michalina
and Rutkowska, Joanna
and Bandurska-Stankiewicz, Elżbieta",
url="https://www.termedia.pl/Review-paper-New-direction-in-diabetes-treatment-incretinomimetics-and-DPP-4-inhibitors,47,16155,1,1.html"
}