@Article{Balcerska2004,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="8",
number="1",
year="2004",
title="Patomechanizm osteoporozy w chorobie nowotworowej u dzieci",
abstract="Udoskonalenie metod diagnostycznych i terapeutycznych przyczyniło się do wzrostu przeżywalności dzieci z rozpoznaniem choroby nowotworowej. Obecnie ok. 2/3 z nich pozostaje trwale wyleczonych i osiąga wiek dorosły. Wobec tego faktu poważnym problemem stają się odległe powikłania choroby nowotworowej i jej leczenia. Jednym z nich jest osteoporoza.  W momencie rozpoznania choroby nowotworowej osteoporozę stwierdza się u 1\–8 proc. dzieci, zaś po zakończeniu leczenia u 8\–23 proc. pacjentów. Patomechanizm tego powikłania u dzieci, które przebyły leczenie z powodu choroby nowotworowej jest mało poznany. Wiadomo, że w okresie dzieciństwa, a zwłaszcza dojrzewania płciowego, dochodzi do akumulacji szczytowej masy kostnej. Zakłócenie tego procesu prowadzi do uzyskania niskiej szczytowej masy kostnej, a tym samym predysponuje do rozwoju osteoporozy. Wśród czynników ryzyka osteoporozy w chorobie nowotworowej wyróżnia się sam proces nowotworowy, niedożywienie, zmniejszoną aktywność fizyczną oraz skutki uboczne chemioterapii i radioterapii. Glikokortykoidy i metotreksat stosowane w leczeniu przeciwnowotworowym mają negatywny wpływ na procesy kościotworzenia. Powikłania endokrynne radio- i chemioterapii, takie jak hipogonadyzm, niedoczynność tarczycy oraz deficyt hormonu wzrostu mogą prowadzić do redukcji masy kostnej. Mając na uwadze wagę problemu wydaje się, że tylko dokładne poznanie patomechanizmu osteoporozy w chorobie nowotworowej u dzieci pozwoli na opracowanie efektywnych, kompleksowych standardów profilaktyki i leczenia tego powikłania.",
author="Balcerska, Anna
and Neuman-Łaniec, Magdalena",
pages="20--24",
url="https://www.termedia.pl/Pathomechanism-of-osteoporosis-in-childhood-cancer,3,1810,1,1.html"
}