@Article{Kozieł2012,
journal="Przewodnik Lekarza/Guide for GPs",
issn="1505-8409",
year="2012",
title="Elektroterapia we współczesnej kardiologii",
abstract="Coraz większą rolę we współczesnej kardiologii odgrywa zabiegowe leczenie zaburzeń rytmu i przewodzenia. Szczególny rozwój dotyczy ablacji, implantacji i programowania wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów ( implant­able cardioverter-defibrillator  – ICD) oraz terapii resynchronizującej. Ablacja, czyli wyeliminowanie aktywności elektrycznej fragmentu mięśnia sercowego odpowiedzialnego za powstawanie arytmii, ma coraz większe znaczenie w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu, takich jak nawrotny częstoskurcz z węzła przedsionkowo-komorowego ( atrioventricular nodal reciprocating tachycardia  – AVNRT), zespół preekscytacji, trzepotanie i migotanie przedsionków. Implantacja kardiowerterów-defibrylatorów stanowi podstawę profilaktyki nagłego zgonu sercowego ( sudden cardiac death  – SCD) u pacjentów ze znacznie upośledzoną funkcją skurczową lewej komory. Dotyczy to zarówno niewydolności serca w przebiegu choroby wieńcowej, jak i kardiomiopatii nieischemicznej. Możliwości terapii niewydolności serca zostały poszerzone o implantację układów resynchronizujących ( cardiac resynchronization therapy  – CRT), którą należy rozważyć u pacjentów z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory ( left ventricular ejection fraction  – LVEF), objawami niewydolności serca mimo optymalnej farmakoterapii oraz zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego. Implantacja CRT wpływa na redukcję chorobowości, śmiertelności oraz poprawę jakości życia pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.",
author="Kozieł, Monika
and Przybylska, Katarzyna
and Lenarczyk, Radosław
and Kalarus, Zbigniew",
pages="37--41",
url="https://www.termedia.pl/-Electrotherapy-in-nowadays-cardiology-,8,18765,1,1.html"
}