@Article{Szafrański2012,
journal="Menopause Review/Przegląd Menopauzalny",
issn="1643-8876",
volume="11",
number="5",
year="2012",
title="Interpretacja badań densytometrycznych i morfometrycznych metodą DXA",
abstract="Osteoporoza jest układową chorobą kości charakteryzującą się niską masą kostną i zaburzeniami struktury tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną podatnością na złamania. Złamania trzonów kręgów są jednymi z najczęstszych złamań osteoporotycznych, często pozostają nieme klinicznie, a ich obecność wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością. Wczesne wykrycie osteoporozy i identyfikacja złamań trzonów kręgów pozostają głównymi celami diagnostyki. Densytometria ( dual-energy X-ray absorptiometry  – DXA) jest jedyną metodą pomiaru gęstości mineralnej kości ( bone mineral density  – BMD) mającą zastosowanie w praktyce klinicznej. Badanie densytometryczne można przeprowadzić w obrębie kości udowej, kręgosłupa oraz przedramienia. Standardowo u większości pacjentów wykonuje się je w obrębie kości udowej i kręgosłupa. Pozostałe lokalizacje, takie jak przedramię, lub opcja total body są wykorzystywane u wybranych pacjentów i ich zastosowanie wiąże się z pewnymi ograniczeniami. Badanie DXA jest również podstawowym narzędziem w monitorowaniu skuteczności terapii osteoporozy na podstawie analizy zmian gęstości mineralnej kości. Automatyczna morfometria metodą DXA ( vertebral fracture assesment  – VFA) wydaje się bardzo dobrym narzędziem do wczesnego wykrywania złamań trzonów kręgów w części piersiowo-lędźwiowej kręgosłupa (Th4–L4). Metodą z wyboru w ocenie złamań trzonów kręgów w badaniu VFA jest metoda półilościowa wg Genanta. Badania DXA i VFA są uzupełniającymi się metodami w diagnostyce osteo-  porozy, monitorowaniu skuteczności leczenia oraz we wczesnej diagnostyce złamań trzonów kręgów.",
author="Szafrański, Tomasz
and Kostyk, Tomasz
and Leszczyński, Piotr",
pages="392--395",
doi="10.5114/pm.2012.31465",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pm.2012.31465"
}