@Article{Lampka2012,
journal="Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej",
issn="1734-9338",
volume="8",
number="4",
year="2012",
title="Artykuł oryginalnyMarkery komórek śródbłonka w chorobie niedokrwiennej serca",
abstract=" Wstęp : Uszkodzenie, aktywacja lub zaburzenie funkcji śródbłonka naczyniowego odgrywają ważną rolę w progresji zmian miażdżycowych i rozwoju chorób układu krążenia.    Cel : Ocena wskaźników biochemicznych określających stan śródbłonka naczyń krwionośnych u osób z chorobą niedokrwienną serca.   Materiał i metody : Badaniami objęto 57 osób z chorobą niedokrwienną serca ( coronary artery disease  – CAD): 27 pacjentów z ostrym zawałem serca ( acute myocardial infarction  – AMI) oraz 30 pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową ( stable angina  – SA). Grupę kontrolną stanowiły 23 osoby bez objawów choroby wieńcowej. Stężenia czynnika von Willebranda ( von Willebrand factor  – vWF), trombomoduliny ( thrombomodulin  – sTM), endoteliny-1 ( endothelin-1  – ET-1), cząsteczek adhezyjnych [międzykomórkowej ( soluble intercellular adhesion molecule-1  – sICAM-1) i naczyniowej ( soluble vascular cell adhesion molecule-1  – sVCAM-1)] oznaczano w osoczu lub surowicy.   Wyniki:  U pacjentów z AMI obserwowano istotnie zwiększone w stosunku do grupy kontrolnej stężenia vWF, sICAM-1, sVCAM-1 i ET-1. U osób z SA stężenia vWF i sICAM-1 były istotnie większe w stosunku do grupy kontrolnej. U pacjentów z AMI występowały istotnie większe stężenia vWF niż u osób z SA. Stężenia sTM w żadnej z badanych grup pacjentów nie różniły się od stężeń w grupie kontrolnej. U osób z AMI obserwowano istotną dodatnią korelację pomiędzy stężeniami vWF a sVCAM-1 i sTM oraz ujemną korelację pomiędzy stężeniami ET-1 a sICAM-1. W grupie pacjentów z SA występowała dodatnia korelacja pomiędzy stężeniami sICAM-1 a sVCAM-1.   Wnioski : Czynnik von Willebranda jest bardziej użyteczny w ocenie stanu śródbłonka naczyniowego u osób z chorobą niedokrwienną serca niż sTM, ET-1, sICAM-1 i sVCAM-1. Zwiększenie stężenia vWF potwierdza uszkodzenie i/lub aktywację śródbłonka naczyniowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i wskazuje na większe nasilenie tych zaburzeń w zawale mięśnia sercowego niż w stabilnej chorobie wieńcowej.",
author="Lampka, Magdalena
and Grąbczewska, Zofia
and Krajewska, Maria
and Hołyńska-Iwan, Iga
and Kubica, Jacek
and Tyrakowski, Tomasz",
pages="275--279",
doi="10.5114/pwki.2012.31907",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pwki.2012.31907"
}