@Article{Kozar-Kamińska2012,
journal="Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej",
issn="1734-9338",
volume="8",
number="4",
year="2012",
title="Artykuł specjalnyRegeneracja serca",
abstract="Niewydolność serca jest główną przyczyną zgonów na świecie i najczęstszym powodem hospitalizacji pacjentów po 65. roku życia. Współczesna terapia niewydolności serca opóźnia postęp choroby, ale nie zmniejsza całkowitej śmiertelności, która wynosi nawet 20% rocznie. Bez względu na etiologię niewydolności serca: ostry zawał serca, przewlekły stres związany z chorobą czy starzenie, u podłoża problemu leży postępująca utrata kardiomiocytów i zmniejszony rzut serca. Od ponad 10 lat podejmowane są próby regeneracji uszkodzonego mięśnia serca za pomocą terapii komórkowej. W doświadczeniach laboratoryjnych na zwierzętach oraz badaniach klinicznych I generacji wykorzystano w tym celu wiele różnych typów komórek, m.in.: mioblasty szkieletowe, komórki jednojądrzaste szpiku kostnego i krwi obwodowej, progenitory endotelialne, kardiomiocyty płodowe, komórki mezenchymalne, zarodkowe komórki macierzyste, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste oraz komórki macierzyste serca. Wyniki obserwacji wskazują, że zastosowanie komórek macierzystych w leczeniu schyłkowych postaci niewydolności serca może poprawić mechaniczną funkcję serca. Ostatnio wykazano, że serce nie jest narządem ostatecznie zróżnicowanym, a obecne w tkance komórki macierzyste mogą być wykorzystane w celu regeneracji kardiomiocytów, komórek mięśni gładkich i komórek śródbłonka naczyniowego. W niniejszym artykule podsumowano pokrótce wyniki badań klinicznych I generacji oraz omówiono perspektywy rozwoju terapii regeneracyjnej w najbliższej przyszłości, ze szczególnym uwzględnieniem nowych populacji komórek macierzystych.",
author="Kozar-Kamińska, Katarzyna",
pages="301--314",
doi="10.5114/pwki.2012.31911",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pwki.2012.31911"
}