@Article{Szewczyk2012,
journal="Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny",
issn="0033-2526",
volume="99",
number="6",
year="2012",
title="Przeciwciała przeciwko nukleosomom – nowy marker nefropatii toczniowej",
abstract=" Wprowadzenie.  W ostatnich latach pojawiły się doniesienia o dużym znaczeniu diagnostycznym i prognostycznym przeciwciał przeciwko nukleosomom u chorych na toczeń rumieniowaty układowy (ang.  systemic lupus erythematosus  – SLE). Nukleosom jest jednostką składową chromatyny, zbudowaną z histonów H1, H2A, H2B, H3, H4, które oplatają nić DNA. Nukleosomy uwalniane są w procesie apoptozy komórek.   Cel pracy.  Ocena częstości występowania przeciwciał przeciwko nukleosomom w SLE oraz ich związku ze zmianami w nerkach i aktywnością choroby w skali SLAM.   Materiał i metodyka . Badaniem objęto 52 pacjentów z SLE, u których metodą immunofluorescencji pośredniej (ang.  indirect immunofluorescence  – IIF) na komórkach Hep-2 stwierdzono przeciwciała przeciwjądrowe. Do wykrycia przeciwciał przeciwko dsDNA użyto testu IIF na komórkach  Crithidia luciliae . W celu identyfikacji przeciwciał zastosowano test immunodyfuzji oraz immunoblotu EUROLINE (Euroimmun Medizinische Labordiagnostika Lubeck, Niemcy). Grupę kontrolną stanowiło 50 pacjentów z twardziną układową.   Wyniki.  Wśród chorych na SLE przeciwciała przeciwko nukleosomom stwierdzono u 20 (38%), natomiast wśród pacjentów z twardziną układową u 1 (2%). Analiza statystyczna porównująca grupę pacjentów z obecnymi przeciwciałami przeciwko nukleosomom z grupą osób bez tych przeciwciał nie wykazała związku ich występowania z płcią pacjentów, ich wiekiem, wiekiem w chwili początku choroby oraz czasem trwania choroby w momencie badania. Miana ANA w surowicach chorych bez przeciwciał nukleosomowych były istotnie statystycznie niższe od mian przeciwciał przeciwjądrowych, w których stwierdzono przeciwciała przeciwko nukleosomom (p = 0,0119). Przeciwciała przeciwko dsDNA u pacjentów z przeciwciałami przeciwnukleosomowymi występowały statystycznie częściej w porównaniu z grupą osób, u których nie wykryto przeciwciał nukleosomowych (p < 0,001). W 55% przypadków z przeciwciałami przeciwko nukleosomom stwierdzono  patologię w obrębie nerek objawiającą się znamiennym białkomoczem powyżej 0,5 g/dobę i/lub nefropatią potwierdzoną biopsją nerki. U 30% pacjentów z przeciwciałami przeciwko nukleosomom białkomocz wynosił poniżej 0,5 g/dobę, a u 15% nie stwierdzono zmian nerkowych. Analiza statystyczna wykazała, że nerki były zajęte istotnie statystycznie częściej u pacjentów z obecnymi przeciwciałami przeciwko nukleosomom (odpowiednio p = 0,0025 i p = 0,0024), a także u chorych z przeciwciałami przeciwko dsDNA. Aktywność choroby oceniana w skali SLAM była większa u pacjentów z przeciwciałami przeciwko nukleosomom (mediana 11) niż u pacjentów bez tych przeciwciał (mediana 7,5). W analizie statystycznej z użyciem testu Wilcoxona nie wykazano istotności statystycznej, choć przy wyniku p = 0,0648 można stwierdzić wyraźną tendencję do występowania zwiększonych wartości tej skali u pacjentów z dodatnimi przeciwciałami przeciwko nukleosomom.   Wnioski:  Przeprowadzone badania wskazują, że przeciwciała przeciwko nukleosomom mogą być wartościowym markerem immunologicznym w diagnostyce SLE i wykazują związek z nefropatią toczniową.",
author="Szewczyk, Agnieszka
and Gliński, Wiesław",
pages="681--691",
url="https://www.termedia.pl/Antinucleosome-antibodies-a-new-marker-of-lupus-nephropathy,56,20042,1,1.html"
}