@Article{Bińkowska2013,
journal="Menopause Review/Przegląd Menopauzalny",
issn="1643-8876",
volume="12",
number="1",
year="2013",
title="Hormonalna terapia zastępcza 11 lat po Women’s Health Initiative – kiedy i jakich korzyści się spodziewać?",
abstract="Dekadę po publikacji pierwszych wyników  Women’s Health Initiative  (WHI) eksperci medyczni nadal prowadzą dyskusję nad interpretacją jego szczegółowych wyników oraz bilansem potencjalnych korzyści oraz ryzyka hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie. Panuje obecnie zgodność, że systemowa HTZ u względnie zdrowych kobiet do 59. roku życia i/lub do 10 lat od menopauzy jest najlepszą formą leczenia objawów wazomotorycznych, poprawia jakość życia i nie prowadzi do wzrostu ryzyka choroby naczyń wieńcowych. Nie ma wątpliwości, że HTZ wymaga indywidualizacji. Podstawą decyzji o rodzaju terapii, drodze podania i dawce estrogenów powinna być łączna ocena objawów menopauzalnych i priorytetów kobiety, jej wieku, czasu od menopauzy, czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i ryzyka raka piersi. Ze względu na różnice wyników pomiędzy obu ramionami WHI przyjęto, że stosowanie wstawki progestagennej ma na celu wyłącznie ochronę endometrium, a więc dotyczy tylko kobiet z zachowaną macicą. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i udaru niedokrwiennego jest małe, zależne od drogi podania, wieku i wskaźnika masy ciała ( body mass index  – BMI). Ryzyko raka piersi wzrasta nieznacznie po 5 latach terapii estrogenowo-progestagenowej, ale terapia samym estrogenem nie zwiększa ryzyka raka piersi po 7 latach. Trwają badania nad zrozumieniem tego zjawiska. Uznano jednocześnie, że miejscowe stosowanie terapii estrogenowej w sposób bezpieczny leczy objawy atrofii urogenitalnej – niezależnie od wieku kobiety. Wynikiem reanalizy danych i merytorycznej debaty powinno być uaktualnienie rekomendacji do stosowania HTZ.",
author="Bińkowska, Małgorzata
and Jakiel, Grzegorz",
pages="1--4",
doi="10.5114/pm.2013.33412",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pm.2013.33412"
}