@Article{Serapinas2013,
journal="Medical Studies/Studia Medyczne",
issn="1899-1874",
volume="29",
number="4",
year="2013",
title="Stężenie α1-antytrypsyny u chorych na samoistną odmę opłucnową",
abstract=" Wstęp:  Niedobór α1-antytrypsyny jest często niedostatecznie rozpoznawany. Okres między pojawieniem się pierwszych symptomów a diagnozą jest wydłużony. Są dowody, że chorzy z jednoznacznymi objawami odwiedzają wielu lekarzy, zanim zostanie postawiona właściwa diagnoza. U chorych na samoistną odmę opłucnową zauważa się częstsze występowanie niedoboru α1-antytrypsyny w surowicy.   Cel:  Ocena stężenia α1-antytrypsyny u chorych na samoistną odmę opłucnową.   Materiał i metody : Badaniem objęto 39 pacjentów, u których zdiagnozowano samoistną odmę opłucnową, a grupa kontrolna obejmowała 100 osób dobranych pod względem wieku i płci. Stężenie α1-antytrypsyny określono metodą nefelometrii. Analizę wartościową wariantu genu Z dla antytrypsyny wykonano przy użyciu testów ELISA, a fenotypowanie α1-antytrypsyny przeprowadzono metodą ogniskowania izoelektrycznego.   Wyniki : U 29 chorych samoistna odma opłucnowa wystąpiła po raz pierwszy, natomiast 10 chorych miało nawracającą odmę opłucnową. Nie zaobserwowano istotnych różnic pod względem wieku i funkcji płuc pomiędzy pacjentami z niedoborem α1-antytrypsyny a tymi, u których taki niedobór nie występował. Stężenie α1-antytrypsyny było znacznie wyższe u chorych na samoistną odmę opłucnową (1,53 ±0,23 g/l) niż w grupie kontrolnej (1,34 ±0,31 g/l) (p = 0,03).   Wnioski:  Zwiększone stężenie α1-antytrypsyny we krwi u chorych na odmę opłucnową może wskazywać na konieczność hamowania działania proteaz, które są istotne dla uszkodzeń płuc.",
author="Serapinas, Danielius",
pages="314--317",
doi="10.5114/ms.2013.39981",
url="http://dx.doi.org/10.5114/ms.2013.39981"
}