@Article{Starzyk2014,
journal="Medical Studies/Studia Medyczne",
issn="1899-1874",
volume="30",
number="2",
year="2014",
title="Jak leczono choroby układu oddechowego w początkach XIX wieku?",
abstract="Schorzenia dróg oddechowych należały do częstych chorób, także w przeszłości. Na podstawie archiwalnych materiałów źródłowych z 1801 r. przedstawiono przypadek leczenia ostrego schorzenia dróg oddechowych, prawdopodobnie zapalenia płuc, u 72-letniego mężczyzny. W skład zespołu leczącego wchodził doktor, cyrulik, ówczesna „pielęgniarka”, aptekarz, którzy praktykowali w 1801 r. w Koniecpolu. W leczeniu zastosowano leki mukolityczne, przeciwkaszlowe, nasercowe, przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, poprawiające apetyt. Leczenie to z punktu widzenia współczesnej medycyny było prawidłowe. Zastosowano także leki, które zalecała obowiązująca od starożytności teoria humoralna. Teoria ta zakładała istnienie w ciele człowieka czterech płynów – humorów: krwi, śluzu, żółci, czarnej żółci. Brak równowagi między płynami prowadził do choroby. Leczenie miało na celu przywrócenie zaburzonej równowagi przez stosowanie leków przeczyszczających, moczopędnych, upustów krwi itp. Z punktu widzenia współczesnej medycyny było to leczenie szkodliwe, powodujące niedokrwistość, zaburzenia homeostazy wodnej, elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. Leczenie zakończyło się zgonem chorego. Nie można jednak mieć zastrzeżeń do ówczesnego doktora koniecpolskiego Tichiego, gdyż leczył zgodnie z aktualnymi poglądami naukowymi.",
author="Starzyk, Jacek
and Starzyk-Łuszcz, Katarzyna",
pages="131--133",
doi="10.5114/ms.2014.43607",
url="http://dx.doi.org/10.5114/ms.2014.43607"
}