@Article{Kozłowska2015,
journal="Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny",
issn="0033-2526",
volume="102",
number="3",
year="2015",
title="Trudności w leczeniu trądziku piorunującego – opis przypadku",
abstract=" Wprowadzenie.  Trądzik piorunujący ( acne fulminans  – AF) jest najcięższą postacią trądziku zwyczajnego. Występuje najczęściej u chłopców w wieku okołopokwitaniowym. Zmianom skórnym towarzyszą dolegliwości ogólnoustrojowe oraz odchylenia w badaniach laboratoryjnych.   Cel pracy.  Przedstawienie pacjenta z wywiadem trądziku zwyczajnego, u którego po 6 tygodniach leczenia izotretynoiną doszło do gwałtownego zaostrzenia zmian trądzikowych.   Opis przypadku.   Mężczyzna 38-letni z wywiadem trądziku zwyczajnego został przyjęty do Kliniki z powodu zmian o charakterze AF z towarzyszącą gorączką, utratą masy ciała i bólami mięśniowo-stawowymi, które rozwinęły się w trakcie terapii izotretynoiną. W badaniach laboratoryjnych obserwowano niedokrwistość oraz podwyższenie wykładników stanu zapalnego. Uzyskano częściową poprawę stanu miejscowego oraz ustąpienie dolegliwości ogólnych po włączeniu glikokortykosteroidoterapii. Próba dołączenia izotretynoiny spowodowała ponownie dolegliwości bólowe kręgosłupa. W leczeniu zastosowano limecyklinę, co skutkowało poprawą kliniczną.   Wnioski.   Trądzik piorunujący jest rzadkim powikłaniem terapii izotretynoiną. Ze względu na współistnienie objawów ogólnoustrojowych i ryzyko rozwoju szpecących blizn niezbędne jest postawienie szybkiej diagnozy klinicznej oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia.",
author="Kozłowska, Dorota
and Baran, Anna
and Flisiak, Iwona",
pages="237--243",
doi="10.5114/dr.2015.51926",
url="http://dx.doi.org/10.5114/dr.2015.51926"
}