@Article{Matuszczak2015,
journal="Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery",
issn="1731-5530",
volume="12",
number="4",
year="2015",
title="Spontaneous pneumothorax in children – management, results, and review of the literature",
abstract=" Wstęp : Samoistna odma opłucnowa występuje przeważnie u astenicznych osób, w wieku ok. 18–40 lat. Znacznie częściej chorują mężczyźni niż kobiety. Powstaje zazwyczaj z przyczyn nieznanych. Celem pracy było przedstawienie trudności w leczeniu chirurgicznym samoistnej odmy opłucnowej u dzieci.   Materiał i metody : Dokonano analizy dokumentacji medycznej pacjentów z samoistną odmą opłucnową leczonych w Klinice Chirurgii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. W latach 2004–2014 hospitalizowano 22 dzieci z powodu samoistnej odmy opłucnowej – 18 chłopców i 4 dziewczynki, w wieku od 14 do 17 lat (średnio 16,6 miesiąca).    Wyniki:   W 11 przypadkach (52%) w leczeniu jednostronnej odmy opłucnowej zastosowano jednorazowy drenaż jamy opłucnowej, z dobrym skutkiem. W pozostałych 11 przypadkach wystąpił nawrót odmy, w czasie od 3 tygodni do 2 lat. U pacjentów z odmą nawrotową wykonano drenaż jamy opłucnowej oraz tomografię komputerową (TK) klatki piersiowej. Sześciu pacjentów z tej grupy, na podstawie obrazu TK, w którym stwierdzono obecność pęcherzy rozedmowych, zakwalifikowano do torakoskopii ( video-assisted thoracoscopic surgery  – VATS). W trakcie VATS wykonano zamknięcie przetok oskrzelowo-opłucnowych w obrębie pękniętych pęcherzy rozedmowych za pomocą pętli endoloop. Z powodu utrzymującego się przecieku powietrza w 3 przypadkach wykonano ponownie VATS. U chłopca, u którego nie stwierdzono efektu terapeutycznego po VATS, wykonano minitorakotomię z dostępu pod pachą – za pomocą staplera usunięto szczyt płuca oraz wykonano pleurodezę, z dobrym skutkiem.    Wnioski : Poznanie czynników ryzyka powstania nawrotowej samoistnej odmy opłucnowej pozwala na kwalifikowanie chorych do odpowiednich, małoinwazyjnych procedur leczniczych – VATS. W przypadku niepowodzenia VATS, minitorakotomia pachowa zapewnia powodzenie leczenia, zaoszczędzając choremu bólu pooperacyjnego i zapewniając dobry efekt kosmetyczny.",
author="Matuszczak, Ewa
and Dębek, Wojciech
and Hermanowicz, Adam
and Tylicka, Marzena",
pages="322--327",
doi="10.5114/kitp.2015.56782",
url="http://dx.doi.org/10.5114/kitp.2015.56782"
}