@Article{Rusek2015,
journal="Psychoonkologia",
issn="1429-8538",
year="2015",
title="Wypowiedzieć niewypowiedziane – użycie Scenotestu na oddziale onkologii dziecięcej na przykładzie pracy z 7-letnią pacjentką z nawrotem ostrej białaczki szpikowej",
abstract="Jednym z istotnych doświadczeń w leczeniu dzieci z chorobą nowotworową jest przeżywany przez małych pacjentów, ich opiekunów, a także personel medyczny lęk przed śmiercią, szczególnie ujawniający się w chwili postawienia diagnozy lub pogorszenia się stanu fizycznego pacjenta. Niekiedy lęk ten uzewnętrznia się w rozmowie, częściej zaś w podejmowanych przez dziecko aktywnościach i zabawach. Bywa, że jest tłumiony, co pogłębia jeszcze poczucie osamotnienia u dziecka i członków jego rodziny. Na pewno nie ma jednego sposobu na rozmowę o śmierci i umieraniu. Jak pisze Zbrożek: „(…) dziecko mówi bardzo dyskretnie o swoim cierpieniu temu, kto jest gotowy je wysłuchać. A my dorośli – psychologowie, lekarze i pielęgniarki – czy jesteśmy do tego gotowi? Nie ma w nas zgody na umieranie dzieci. Jest to odwrócenie porządku natury” [1].  W artykule podjęto refleksję nad egzystencjalnymi wątkami, które mogą być poruszane przez małych pacjentów podczas pracy z psychologiem. Prezentowany w pracy przypadek kliniczny jest przykładem, jak przy użyciu technik projekcyjnych można pozwolić na ujawnienie i ekspresję nieuświadomionych fantazji, emocji, napięć i wewnętrznych konfliktów.",
author="Rusek, Marta",
pages="161--168",
doi="10.5114/pson.2015.57496",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pson.2015.57496"
}