@Article{Wasilewski2016,
journal="Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology",
issn="1896-6764",
volume="11",
number="3",
year="2016",
title="Zaburzenia mowy w chorobie Alzheimera",
abstract="Choroba Alzheimera jest najczęstszą przyczyną otępienia u osób w wieku starszym. Szacuje się, że stanowi 60–70% wszystkich zaburzeń otępiennych. Jest chorobą zwyrodnieniową układu nerwowego o nie do końca poznanej przyczynie i mechanizmach powstawania i dotyczy 5–10% osób powyżej 60. roku życia i ok. 50% osób powyżej 85. roku życia.  Choroba Alzheimera jest zaburzeniem neurodegeneracyjnym o stosunkowo szybkim przebiegu, związanym z nieodwracalną utratą neuronów w różnych obszarach mózgu. Powoduje postępujące zmiany w zakresie czynności psychicznych i funkcji neurologicznych, prowadząc w ciągu kilku lat do inwalidztwa psychofizycznego i śmierci pacjenta.  Liczbę osób cierpiących na chorobę Alzheimera na świecie ocenia się na 15–21 mln. Szacuje się, że w Polsce otępienie typu Alzheimera dotyka 250 tys. osób, a porównywalna liczba pacjentów cierpi na inne postacie otępienia. We Francji liczba ta obecnie wynosi ok. 850 tys. pacjentów, a do 2020 r. wzrośnie do 1,2 mln. Obok wysuwających się na plan pierwszy deficytów pamięci typowych dla procesów otępiennych, pacjenta charakteryzują zaburzenia sfery językowej w postaci anomii, trudności z wykorzystaniem właściwych słów, używanie słów o znaczeniu ogólnym, nadmierne używanie zaimków, neologizmów, obniżenie sprawności leksykalnej i fluencji słownej.  W artykule omówiono zaburzenia komunikacji językowej oraz problemy artykulacyjne, które mają charakter progresywny i współwystępują z zaburzeniami innych wyższych funkcji psychicznych.",
author="Wasilewski, Tadeusz Paweł
and Kachaniuk, Hanna",
pages="93--98",
doi="10.5114/nan.2016.63651",
url="http://dx.doi.org/10.5114/nan.2016.63651"
}