@Article{Łazicka-Gałecka2017,
journal="Klinika Oczna / Acta Ophthalmologica Polonica",
issn="0023-2157",
volume="119",
number="4",
year="2017",
title="Skuteczność i bezpieczeństwo etabonianu loteprednolu w leczeniu chorób zapalnych oczu",
abstract="Glikosteroidy to jedne z najczęściej stosowanych leków przeciwzapalnych. W okulistyce są stosowane krótkookresowo po operacjach zaćmy lub jaskry oraz długookresowo w leczeniu zapaleń błony naczyniowej i po przeszczepach rogówki. Kluczowym mechanizmem ich działania przeciwzapalnego jest hamowanie fosfolipazy A2. To hamuje powstawanie prostaglandyn, prostacyklin oraz leukotrienów. Etabonian loteprednolu wykazuje wysokie powinowactwo do receptora glikokortykosteroidowego, które jest 4,3 raza większe od powinowactwa deksametazonu. Stosowanie steroidów, szczególnie długotrwałe, stwarza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Największą obawą podczas długotrwałej terapii jest wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, który nieleczony może doprowadzić do rozwoju jaskry posteroidowej. Szybka i przewidywalna inaktywacja etabonianu loteprednolu przez esterazy rogówkowe i spojówkowe powoduje, że osiąga on niskie stężenia w obrębie ciała rzęskowego. To minimalizuje jego wpływ na ciśnienie wewnątrzgałkowe. Etabonian loteprednolu – ze względu na swoją budowę chemiczną – nie ma możliwości tworzenia wiązań kowalencyjnych z białkami soczewki. To bezpośrednio przekłada się na mniejsze działanie katarktogenne. Ponadto etabonian loteprednolu wykazuje wysoką siłę działania przeciwzapalnego oraz niższy niż pozostałe steroidy potencjał do wywoływania działań niepożądanych.",
author="Łazicka-Gałecka, Monika
and Gałecki, Tomasz
and Szaflik, Jacek P.",
pages="239--244",
doi="10.5114/ko.2017.76217",
url="http://dx.doi.org/10.5114/ko.2017.76217"
}