@Article{Synder2003,
journal="Menopause Review/Przegląd Menopauzalny",
issn="1643-8876",
volume="2",
number="2",
year="2003",
title="Znaczenie osteoporozy w praktyce ortopedycznej",
abstract="Osteoporoza, występująca u 10% populacji jest stwierdzana u ponad 30% kobiet w wieku powyżej 50. roku życia. Problem osteoporozy stwarza problem złamań osteoporotycznych. Najczęstszymi złamaniami osteoporotycznymi są złamania bliższego końca kości udowej, kręgosłupa, dalszej nasady kości promieniowej. Najczęstszym i najbardziej niebezpiecznym złamaniem jest złamanie bliższego końca kości udowej. Ten typ złamania stwarza zarówno problemy socjalne, jak i terapeutyczne. Większość pacjentów z tymi złamaniami ma schorzenia towarzyszące, które komplikują leczenie złamania. Zaleca się, aby leczenie chirurgiczne złamania bliższego końca kości udowej rozpoczynać w dniu złamania, a następnie wdrożyć wczesne uruchomienie i indywidualny program rehabilitacji. Innymi częstymi złamaniami osteoporotycznymi są złamania kręgosłupa. Są one najczęściej złamaniami kompresyjnymi kręgów i bardzo rzadko wymagają interwencji chirurgicznej. Złamania dalszej nasady kości promieniowej są także częstymi złamaniami osteoporotycznymi. W słabej kości osteoporotycznej interwencja chirurgiczna jest czasem konieczna, ale najczęściej stosuje się unieruchomienie. Leczenie złamania osteoporotycznego musi być prowadzone razem z leczeniem osteoporozy jako choroby. Bisfosfoniany, kalcytonina, wapń są stosowane w leczeniu osteoporozy obok leczenia złamań osteoporotycznych.",
author="Synder, Marek
and Bara, Tomasz",
pages="62--67",
url="https://www.termedia.pl/Osteoporosis-in-the-orthopaedic-practice,4,338,1,1.html"
}