@Article{Malec-Milewska2018,
journal="Lekarz POZ",
issn="2450-3517",
volume="4",
number="5",
year="2018",
title="Leczenie bólu zapalnego w gabinecie lekarza rodzinnego",
abstract="Zespoły bólowe narządu ruchu są najczęściej występującym rodzajem bólu przewlekłego. Mogą być one wynikiem powtarzanych przeciążeń i mikrourazów tkanek miękkich, choroby zwyrodnieniowej stawów, układowych chorób tkanki łącznej, procesów zapalnych, osteoporozy, fibromialgii, choroby nowotworowej lub urazów. Najczęściej ból w narządzie ruchu jest wynikiem choroby zwyrodnieniowej stawów i choroby kręgosłupa, a zwłaszcza jego dolnego odcinka. Głównymi czynnikami ryzyka rozwoju bólu w narządzie ruchu są: wiek, płeć żeńska, predyspozycje genetyczne i współistniejąca depresja. Ból w narządzie ruchu należy do tzw. bólu receptorowego. Ma on charakter zapalny, dlatego wymaga dołączenia (w okresach zaostrzenia dolegliwości bólowych) niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). U 30–40% chorych z bólem w narządzie ruchu współistnieje również ból o typie neuropatycznym (stan zapalny może generować powstanie tego rodzaju bólu nawet bez strukturalnego uszkodzenia nerwów). Sukces terapii zależy od dobrej oceny bólu (patomechanizmu, natężenia, charakteru, lokalizacji) i indywidualizacji leczenia dla każdego pacjenta. Farmakoterapia bólu u wszystkich pacjentów powinna być prowadzona zgodnie z drabiną analgetyczną WHO.",
author="Malec-Milewska, Małgorzata",
pages="375--381",
url="https://www.termedia.pl/Treatment-of-inflammatory-pain-at-primary-care,98,34307,1,1.html"
}