@Article{Cieśluk2018,
journal="Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism",
issn="2081-237X",
volume="24",
number="4",
year="2018",
title="Metody pomiaru składu ciała w pediatrii – przegląd. Część 2",
abstract="Wraz ze wzrastającą częstością rozpoznawania nadwagi i otyłości oraz chorób metabolicznych w pediatrii pojawia się konieczność sto-sowania dokładniejszych metod diagnostycznych w celu indywidualizacji postępowania oraz usprawnienia jego monitorowania. Istot-nym uzupełnieniem pomiarów masy ciała są zaawansowane metody oceny jego składu. Dostarczają precyzyjniejszych danych niż meto-dy przesiewowe, takie jak pomiary antropometryczne i analiza impedancji bioelektrycznej. Wymagają jednak stosowania kosztownego sprzętu oraz udziału wysoce wyszkolonego personelu. W ciągu ostatnich lat wzrosła dostępność metod odpowiednich do zastosowania w pediatrii. Publikacja zawiera omówienie technicznych założeń oraz podsumowanie dostępnych w literaturze danych na temat dokład-ności wybranych metod. Wśród nich, jako powszechnie uznana, wyróżniana jest densytometria techniką podwójnej wiązki RTG (DXA). Służy nie tylko ocenie gęstości mineralnej kości, lecz także oszacowaniu masy tłuszczowej. Z tego względu stanowi kluczowy element modeli wielokomponentowych (3C, 4C), a często sama jest wykorzystywana  jako metoda referencyjna dla innych technik po-miaru. Ważną rolę odgrywają techniki oparte na pomiarze objętości ciała. Tradycyjnie uwzględniają one hydrodensytometrię (HW), która jest wypierana przez bardziej przyjazną dla młodych pacjentów pletyzmografię wypornościową powietrza (ADP). Liczne publika-cje wskazują, że ADP może stanowić cenną alternatywę dla powszechniej stosowanej DXA. Do mniej popularnych, ze względu na koszt i ograniczoną wiarygodność w pediatrii, zaliczane są, szerzej uznane w populacji dorosłych, metody rozcieńczenia izotopów. Ograniczona rola współpracy pacjenta czyni je jednak interesującym kierunkiem badań w pediatrii. Ostatnią grupę stanowią techniki obrazowe, rzadko wykorzystywane w omawianym wskazaniu. Dysponując wiedzą na temat dostępnych technik i mając na uwadze bieżącą sytuację kliniczną, można z korzyścią dla pacjenta wybierać między metodami przesiewowymi i zaawansowanymi.",
author="Cieśluk, Klaudia
and Dobroch, Jakub
and Sawicka-Żukowska, Małgorzata
and Krawczuk-Rybak, Maryna",
pages="191--196",
doi="10.5114/pedm.2018.83366",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pedm.2018.83366"
}