@Article{Dziankowska-Bartkowiak2005, journal="Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii", issn="1642-395X", volume="22", number="4", year="2005", title="Kaspaza-1 \– udział w rozwoju twardziny układowej", abstract="Wśród wielu mechanizmów mogących wywierać znaczący wpływ na rozwój zmian w tkance łącznej w przebiegu twardziny układowej (systemic sclerosis \– SSc) podnoszona jest także rola zaburzeń procesu apoptozy. W jego prawidłowym przebiegu istotne znaczenie odgrywają m.in. wewnątrzkomórkowe proteazy cysteiny \– kaspazy. Jedną z nich jest kaspaza1, która choć nie jest niezbędna w procesie apoptozy, spełnia istotną funkcję w uwalnianiu cytokin i rozwoju procesu zapalnego. Dlatego też celem obecnej pracy było badanie stężenia kaspazy-1 w surowicy 17 chorych z SSc (9 z limited SSc \– lSSc i 8 z diffuse SSc \– dSSc), 2-krotnie w czasie rocznej obserwacji i w grupie 10 osób klinicznie zdrowych oraz ustalenie korelacji jej stężeń z aktywnością choroby. Chorzy zostali poddani badaniu klinicznemu. Ponadto przeprowadzono ogólne badania laboratoryjne oraz specjalistyczne, oceniające zajęcie procesem chorobowym narządów wewnętrznych, a także oznaczano przeciwciała przeciwjądrowe (immunofluorescencja na komórkach HEp-2 i immunodyfuzja w żelu agarowym). Stężenie kaspazy-1 oznaczano, stosując metodę ELISA z użyciem komercyjnego kitu. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej. W badanej grupie chorych z lSSc stwierdzono istotnie dłużej trwający objaw Raynauda oraz dłużej utrzymywały się stwardnienia skóry w porównaniu z dSSc (p<0,05). Jednak znamiennie większe nasilenie stwardnienia skóry obserwowano u pacjentów z postacią dSSc niż lSSc (p<0,05). Wykazano, iż średnie stężenia kaspazy-1 były znamiennie niższe w surowicy chorych na SSc (61,6\±76,4 pg/ml) niż w grupie kontrolnej (212,4\±246,2 pg/ml), jak również niższe stężenia stwierdzono u pacjentów z postacią limited SSc (36,5\±59,4 pg/ml) niż diffuse SSc (89,7\±87,1 pg/ml) (p<0,05). Po upływie roku stężenia badanej kaspazy wzrosły (SSc \– 125,5\±103,5 pg/ml; lSSc \– 91,5\±75,1 pg/ml; dSSc \– 163,8\±122,0 pg/ml). Analiza uzyskanych wyników wykazała istotną korelację (p<0,05) niższych stężeń badanej kaspazy z większym nasileniem stwardnienia skóry (Total Skin Score \– TSS) w podgrupie dSSc (r=-0,711) i z liczbą narządów objętych procesem chorobowym w lSSc (r=-0,709). Nie stwierdzono natomiast, aby stężenia kaspazy-1 korelowały w znamienny sposób z czasem trwania objawu Raynauda i czasem trwania stwardnień skóry. Na podstawie uzyskanych wyników badań wysunięto przypuszczenie, że zaburzenia stężenia jednej z inicjujących proces apoptozy \– kaspazy-1 może świadczyć o jej udziale w patomechanizmie twardziny układowej.", author="Dziankowska-Bartkowiak, Bożena and Żebrowska, Agnieszka and Dziankowska-Zaborszczyk, Elżbieta and Waszczykowska, Elżbieta", pages="167--173", url="https://www.termedia.pl/Caspase-1-8211-a-role-in-an-evolution-of-systemic-sclerosis,7,3702,1,1.html" }