@Article{Wita2005,
journal="Advances in Interventional Cardiology/Postępy w Kardiologii Interwencyjnej",
issn="1734-9338",
volume="1",
number="2",
year="2005",
title="ARTYKUŁ ORYGINALNYPrzewidywanie niekorzystnej przebudowy lewej komory u chorychz ostrym zawałem mięśnia sercowego leczonych pierwotną przezskórną interwencją wieńcową (przewidywanie remodelingu lewej komory)",
abstract=" Wstęp:  Szybkie i skuteczne przywrócenie drożności tętnicy dozawałowej nie gwarantuje przywrócenia perfuzji tkankowej, a brak perfuzji tkankowej wpływa na rozwój niekorzystnej przebudowy lewej komory. Celem badania jest określenie częstości występowania, znaczenia rokowniczego i wskaźników przewidywania remodelingu lewej komory w 6-miesięcznej obserwacji po zawale serca.   Materiał i metody:  U 90 chorych z pierwszym zawałem ściany przedniej serca, którzy mieli wykonaną skuteczną pierwotną przezskórną interwencję wieńcową (PCI) ocenie poddano parametry angiograficzne (miejsce okluzji tętnicy dozawałowej, skala Rentropa i stopień perfuzji tkankowej [MBG]), elektrokardiograficzne (maksymalne uniesienie odcinka ST z pojedynczego odprowadzenia, suma uniesień odcinka ST, obecność redukcji sumy uniesień ST co najmniej o 50%) i biochemiczne (maksymalne wartości frakcji MB kinazy kreatynowej (CK-MB), troponiny I, N-terminalnego proBNP (NT-proBNP)). Badanie echokardiograficzne wykonano w 2. dobie, po 30 i 180 dniach, wyznaczając frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) i objętość końcoworozkurczową (LVEDV). Badanie wstępne obejmowało także echokardiografię kontrastową z określeniem regionalnego wskaźnika perfuzji (RPSI). Remodeling lewej komory rozpoznawano na podstawie badania echokardiograficznego wykonanego po 180 dniach.   Wyniki:  Niekorzystną przebudowę lewej komory stwierdzono u 38 chorych (42,2%), u których istotnie częściej wystąpiły zdarzenia niepożądane w postaci ponownego zawału lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca (13 vs 2, p 270 IU/l, NT-proBNP >920 pg/ml, maksymalne uniesienie ST >6 mm i brak redukcji sumy uniesień ST o minimum 50% po 60 minutach od PCI pozostawały w istotnej statystycznie zależności z występowaniem przebudowy lewej komory. W analizie regresji wielokrotnej stwierdzono, że jedynie niższa wartość RPSI, proksymalna okluzja LAD, maksymalna aktywność CKMB >270 IU/l i brak redukcji uniesień ST statystycznie istotnie pozwalały przewidywać remodeling.   Wnioski:  Pomimo nowoczesnego leczenia remodeling lewej komory występuje u stosunkowo dużego odsetka chorych z zawałem ściany przedniej. Badanie przemawia za dużą wartością echokardiografii kontrastowej dla przewidywania rozwoju remodelingu na tle powszechnie uznanych i stosowanych parametrów elektrokardiograficznych, enzymatycznych i angiograficznych",
author="Wita, Krystian
and Filipecki, Artur
and Węglarz, Przemysław
and Szczogiel, Jan
and Drzewiecka-Gerber, Agnieszka
and Rybicka, Anna
and Krauze, Jolanta
and Wróbel, Wojciech
and Nowak, Mariola
and Konarska-Kuszewska, Ewa
and Turski, Maciej
and Tabor, Zbigniew
and Drzewiecki, Janusz
and Mróz, Ilona
and Trusz-Gluza, Maria",
pages="86--96",
url="https://www.termedia.pl/ORIGINAL-ARTICLE-Prediction-of-left-ventricular-remodelling-in-patients-with-acute-myocardial-infarction-treated-with-primary-percutaneous-coronary-intervention-prediction-of-remodelling-,35,4022,1,1.html"
}