@Article{Reich2021,
journal="Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny",
issn="0033-2526",
volume="108",
number="2",
year="2021",
title="Zapalenie skórno-mięśniowe. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne
Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego",
abstract="Zapalenie skórno-mięśniowe jest chorobą autoimmunologiczną cechującą się obecnością zmian skórnych i/lub objawów zapalenia mięśni. Poza tzw. postacią klasyczną na podstawie obrazu klinicznego wyróżnia się jeszcze następujące postaci zapalenia skórno-mięśniowego: dziecięcą, paraneoplastyczną, indukowaną lekami oraz postać bez zajęcia mięśni. W przebiegu zapalenia skórno-mięśniowego identyfikuje się szereg autoprzeciwciał (m.in. anty-Mi2, anty-TIF1, anty-NXP2, anty-SAE lub anty-MDA5), których obecność może być powiązana z określonym fenotypem klinicznym. Diagnostykę nasilenia zajęcia mięśni obecnie opiera się głównie na badaniu fizykalnym, odchyleniach w badaniach laboratoryjnych, badaniu elektromiograficznym oraz badaniach obrazowych, przede wszystkim przy użyciu rezonansu magnetycznego. Podstawą leczenia zapalenia skórno-mięśniowego są podawane ogólnie glikokortykosteroidy w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi, a w przypadku braku zadowalającej poprawy immunoglobuliny dożylne. Ponadto w przypadku śródmiąższowej choroby płuc konieczne może być zastosowanie cyklofosfamidu. Wybór terapii i szybkość redukcji dawek zależą od dynamiki procesu chorobowego, objawów, stwierdzanych zaburzeń immunologicznych, a także chorób współistniejących oraz stosowanych leków. Każda decyzja diagnostyczno-terapeutyczna musi uwzględniać sytuację kliniczną pacjenta oraz bieżące doniesienia naukowe.",
author="Reich, Adam
and Lis-Święty, Anna
and Krasowska, Dorota
and Maj, Joanna
and Narbutt, Joanna
and Sysa-Jedrzejowska, Anna
and Wojas-Pelc, Anna
and Woźniacka, Anna
and Rudnicka, Lidia",
pages="85--104",
doi="10.5114/dr.2021.107278",
url="http://dx.doi.org/10.5114/dr.2021.107278"
}