@Article{Styczyński2003,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="7",
number="4",
year="2003",
title="Oporność na glikokortykoidy w ostrych białaczkach",
abstract="Glikokortykoidy są grupą leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym, immunosupresyjnym i przeciwnowotworowym. Efekt terapeutyczny glikokortykoidów może zostać osłabiony w wyniku rozwoju klinicznej oporności komórek docelowych. Zjawisko to odgrywa prawdopodobną rolę w patogenezie chorób autoimmunologicznych, AIDS, zespołu Nelsona, stwardnienia rozsianego i białaczek. Poprzez efekt limfolityczny, glikokortykoidy mają wyjątkowe znaczenie w terapii nowotworów układu chłonnego: ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) oraz chłoniaków u dzieci i dorosłych. Są podstawowym elementem decydującym o szybkości uzyskiwania remisji w tych chorobach, a odpowiedź na monoterapię steroidową jest jednym z najsilniejszych czynników prognostycznych w ALL u dzieci. W pracy przedstawiono aspekty kliniczne i laboratoryjne oporności na glikokortykoidy w ALL oraz najważniejsze mechanizmy działania glikokortykoidów i wiążących się z tym mechanizmów oporności.  W badaniach retrospektywnych i prospektywnych wykazano istnienie korelacji oporności in vitro na prednizolon z odpowiedzią krótkoterminową oraz odległymi wynikami terapii przeciwbiałaczkowej. Oporność na monoterapię steroidową w ALL u dzieci jest związana ze 100-krotnie większą opornością in vitro na prednizolon. Wiek i immunofenotyp są związane z opornością in vitro na steroidy. We wznowie ALL oporność komórkowa jest wyższa, przy czym w przypadku steroidów różnica jest znacznie większa niż dla innych leków. Limfoblasty pacjentów dorosłych wykazują znacznie wyższą oporność na glikokortykoidy.  Możliwe mechanizmy oporności na glikokortykoidy obejmują: utrudnienie dyfuzji przez błonę komórkową, zmniejszenie liczby receptorów glikokortykoidowych w cytoplazmie, warianty i nieprawidłową funkcję receptorów glikokortykoidowych, brak aktywacji kompleksu steroid-receptor, zaburzenia transportu kompleksu steroid-receptor do jądra komórkowego, niemożność wiązania kompleksu steroid-receptor do DNA, niemożność fragmentacji DNA przez endonukleazy, wzmożoną naprawę DNA, zaburzenia receptorowej i/lub mitochondrialnej regulacji apoptozy oraz oporność aktywacji apoptozy.",
author="Styczyński, Jan",
pages="312--316",
url="https://www.termedia.pl/Glucocorticoid-resistance-in-acute-leukemias,3,451,1,1.html"
}