@Article{A. Chrzanowska2024,
journal="Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism",
issn="2081-237X",
volume="30",
number="2",
year="2024",
title="Przemijająca, ciężka hiponatremia hipotoniczna u dzieci – prezentacja trzech przypadków",
abstract="Hiponatremia, definiowana jako stężenie sodu poniżej 135 mmol/l, jest jednym z najczęstszych zaburzeń gospodarki elektrolitowej. Diagnostyka różnicowa hiponatremii jest trudna. W pracy przedstawiono 3 przypadki dzieci z przejściową, ciężką hiponatremią (< 125 mmol/l). W diagnostyce hiponatremii istotne jest dokładne zebranie informacji dotyczących ilości oraz rodzaju spożywanych płynów. Należy dodać, że częstym postępowaniem w czasie infekcji jest zwiększenie spożycia płynów w celu zapobiegania odwodnieniu. Trzeba jednak pamiętać o możliwości wywołania zatrucia wodnego u pacjenta spożywającego wcześniej nadmierne ilości płynów hipotonicznych, szczególnie w przypadku narażenia na bodziec nieosmotyczny sprzyjający wydzielaniu wazopresyny, taki jak ostra infekcja lub stres i/lub zmniejszona zdolność wydalnicza nerek. Samo występowanie wielomoczu nie uprawnia do rozpoznania niedoboru wazopresyny argininowej (AVP-D), a zwłaszcza do wdrożenia leczenia desmopresyną przed zakończeniem badań diagnostycznych, szczególnie w przypadku hiponatremii. Desmopresynę można stosować jednocześnie z dożylnym 3-procentowym roztworem soli fizjologicznej jedynie w leczeniu bardzo ciężkiej hiponatremii, aby uniknąć nadmiernej korekcji natremii. U pacjentów po wystąpieniu ciężkiej hiponatremii po normalizacji podaży płynów można zaobserwować wielomocz, jednak ma on charakter przejściowy.",
author="A. Chrzanowska, Joanna
and Wodniakowska, Julia
and Basiak, Aleksander
and Zubkiewicz-Kucharska, Agnieszka
and Śmigiel, Robert",
pages="97--103",
doi="10.5114/pedm.2024.140933",
url="http://dx.doi.org/10.5114/pedm.2024.140933"
}