@Article{Gondek2025,
journal="Psychiatria Spersonalizowana / Personalized Psychiatry",
issn="2720-7048",
volume="4",
number="1",
year="2025",
title="Diagnostyka i postępowanie terapeutyczne u dorosłych z ADHD. Rekomendacje Sekcji Kształcenia Specjalizacyjnego Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i koalicji organizacji na rzecz osób z ADHD – aktualizacja, 2025 r.",
abstract="Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi ( attention deficit hyperactivity disorder  – ADHD) to częsty stan neurorozwojowy, występujący u ok. 4% dorosłych. Przesiew zaleca się w grupach ryzyka. Diagnostyka opiera się na pogłębionym wywiadzie klinicznym (≥ 90 min) z oceną występowania objawów w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub wcześniej, ich początku przed 12. rokiem życia oraz występowania objawów w co najmniej dwóch obszarach życiowych i ich istotnego wpływu na funkcjonowanie. Badania neuropsychologiczne, neuroobrazowe bądź elektroencefalografia (EEG) nie są rutynowo wskazane, jednak mogą być wykorzystane w diagnostyce ewentualnych współchorobowości. Informacje od bliskich są istotne, jednak brak dostępu do wywiadu przedmiotowego nie wyklucza możliwości rozpoznania ADHD. Odpowiedź na farmakoterapię nie jest kryterium diagnostycznym. Należy uwzględniać strategie kompensacyjne i charakterystykę objawów u kobiet. Postępowanie terapeutyczne jest wielokierunkowe. Podstawą jest psychoedukacja. Interwencje psychospołeczne (terapia CBT/DBT,  coaching ) poprawiają funkcjonowanie i mogą być stosowane samodzielnie lub w połączeniu z farmakoterapią, która jest także leczeniem pierwszej linii u osób dorosłych z umiarko­wanym lub znacznym zaburzeniem funkcjonowania na tle objawów ADHD. Lekami pierwszego wyboru są długo działające psychostymulanty (metylofenidat w postaciach o przedłużonym uwalnianiu, lisdeksamfetamina), natomiast przy przeciwwskazaniach lub ryzyku nadużywania leków na receptę alternatywą jest atomoksetyna. Podczas leczenia należy monitorować ciśnienie tętnicze (RR), rytm serca (HR), masę ciała i sen. Przed leczeniem trzeba przeprowadzić wywiad sercowo-naczyniowy, u osób obciążonych wskazane jest badanie elektrokardiograficzne (EKG) przed rozpoczęciem terapii. Najczęstsze działania niepożądane to wzrost RR i HR, bezsenność, spadek łaknienia i masy ciała. Współchorobowość jest częsta, na ogół w pierwszej kolejności należy leczyć najbardziej obciążające zaburzenie. Leczenie ADHD zmniejsza m.in. ryzyko zachowań samobójczych, nadużywania substancji psychoaktywnych i wypadków komunikacyjnych.",
author="Gondek, Tomasz
and Stramecki, Filip
and Cieśla, Marta
and Ziegart-Sadowska, Karolina
and Foryciarz, Kajetana
and Główczyński, Patryk
and Krupa, Anna Julia
and Krysta, Krzysztof
and Malec, Anna Karolina
and Rewekant, Anna
and Szczegielniak, Anna
and Szczubiał-Kamińska, Anna
and Taracha-Mocarska, Anna
and Tokarek, Agata
and Wojtkiewicz, Anita
and Todzia-Kornaś, Agata",
pages="80--115",
doi="10.5114/psychs.2025.154273",
url="http://dx.doi.org/10.5114/psychs.2025.154273"
}