@Article{Broniarczyk-Dyła2006,
journal="Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii",
issn="1642-395X",
volume="23",
number="5",
year="2006",
title="Artykuł poglądowyKeloidy i blizny przerosłe",
abstract="Keloidy i blizny przerosłe stanowią poważny problem w dermatologii estetycznej i dermatochirurgii. Często są przyczyną dużego dyskomfortu psychicznego. Bliznowce i blizny przerosłe odzwierciedlają zaburzenia procesu gojenia się ran u osób z pewnymi predyspozycjami. Powstawanie tego typu zmian jest związane głównie ze zwiększoną syntezą kolagenu i zmniejszonym jego rozpadem. Szczególnie często odnotowuje się przypadki występowania bliznowców u osób rasy czarnej. Mechanizmy biorące udział w patogenezie tego nieprawidłowego procesu gojenia się ran nie zostały w pełni wyjaśnione. Czynnikami predysponującymi są m.in. urazy, infekcje, dermabrazja, tatuaż, trądzik bliznowaciejący, szczepienia. Zarówno keloidy, jak i blizny przerosłe są zazwyczaj zlokalizowane na skórze klatki piersiowej, pleców i ramion, a więc w miejscach zwiększonego napięcia tkanek. Do najczęściej stosowanych metod leczenia zalicza się leczenie chirurgiczne, farmakologiczne (doogniskowe iniekcje kortykosteroidów, preparaty stosowane zewnętrzne i ogólnie) oraz metody fizyczne, do których należą krioterapia, laseroterapia, pressoterapia i radioterapia. Każda z metod leczenia może być stosowana w monoterapii, jednak lepsze efekty osiąga się przy kojarzeniu różnych metod. Niestety, zmiany chorobowe, zwłaszcza keloidy, często nawracają. Skuteczniejsze wyniki leczenia keloidów i blizn przerosłych wymagają lepszego zrozumienia mechanizmów ich powstawania.",
author="Broniarczyk-Dyła, Grażyna
and Wawrzycka-Kaflik, Anna
and Urysiak, Izabela",
pages="234--238",
url="https://www.termedia.pl/Review-paper-Keloids-and-hypertrophic-scars,7,7018,1,1.html"
}