@Article{Kołaczkowska2007,
journal="Przewodnik Lekarza/Guide for GPs",
issn="1505-8409",
year="2007",
title="Czy w Polsce istnieje problem gruźlicy pozapłucnej?",
abstract="Mimo stałej poprawy wskaźników epidemiologicznych gruźlicy w Polsce, jest ona nadal poważnym problemem diagnostycznym. Choroba ta często przebiega bezobjawowo. Choć najczęściej występuje płucna postać choroby, może pojawić się ona w każdym miejscu i narządzie jako gruźlica pozapłucna, zajmując opłucną, ośrodkowy układ nerwowy (OUN), nerki, osierdzie, wątrobę, jelita czy kości. Gruźlica pozapłucna rozwija się na ogół po ponad 2 latach od zakażenia lub wiele lat później. Wystąpieniu choroby sprzyjają niedożywienie, niewydolność nerek, cukrzyca, starszy wiek, leczenie immunosupresyjne i nowotwory. W diagnozowaniu i leczeniu gruźlicy płuc i pozapłucnej ważną rolę odgrywa diagnostyka obrazowa. W celu oceny zmian opłucnowych stosowana jest ultrasonografia (USG). W gruźlicy pozapłucnej rodzaj badania zależy od umiejscowienia procesu swoistego. Częściej niż w gruźlicy płuc wykorzystuje się tomografię komputerową (TK) i rezonans magnetyczny (RM). W Polsce coraz częściej posługujemy się nowymi metodami mikrobiologicznej diagnostyki gruźlicy, np. QuantiFERON\® \– TB Gold. Leczenie gruźlicy pozapłucnej przebiega wg III kategorii leczenia gruźlicy płuc z ujemnymi rozmazami plwociny z użyciem leków przeciwprątkowych pierwszego rzutu. Gruźlica pozapłucna w Polsce to nadal poważny problem diagnostyczny i leczniczy.",
author="Kołaczkowska, Małgorzata",
pages="101--106",
url="https://www.termedia.pl/Is-extrapulmonary-tuberculosis-a-real-problem-in-Poland-,8,8571,1,1.html"
}