@Article{Szydłowska-Pazera2007,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="11",
number="7",
year="2007",
title="Docetaksel i antybiotyk antracyklinowy w chemioterapii przedoperacyjnej  raka piersi. Ocena skuteczności leczenia w zależności od wybranych czynników molekularnych",
abstract="Wstęp: Do czynników intensywnie badanych pod kątem wartości prognostycznej i predykcyjnej w leczeniu indukcyjnym chorych z rakiem piersi taksoidem i antracykliną należą molekularne markery proliferacji (antygen Ki-67) i apoptozy (białka P53 i Bcl-2). Cel pracy: Wyodrębnienie czynników molekularnych mających istotny związek z odpowiedzią kliniczną na chemioterapię neoadjuwantową docetakselem i antracykliną oraz określenie molekularnych czynników rokowniczych u ocenianych kobiet z rakiem piersi. Materiał i metody: Badaniem objęto 50 kobiet w wieku 37\&#8211;81 lat z miejscowo  zaawansowanym, pierwotnie nieoperacyjnym rakiem piersi, które leczono cytostatykami w Regionalnym Ośrodku Onkologicznym w \&pound;odzi od kwietnia 2001 do grudnia 2004 r. Leczenie przebiegało wg dwulekowego schematu chemioterapii zawierającego docetaksel w dawce 75 mg/m2 i antybiotyk antracyklinowy (doksorubicynę \&#8211; 50 mg/m2 lub mitoksantron \&#8211; 12 mg/m2). Na podstawie badania przedmiotowego oceniano kliniczną  odpowiedź na chemioterapię zgodnie z kryteriami RECIST. Za pomocą metod immunohistochemicznych oznaczono w pooperacyjnych wycinkach z guza ekspresję antygenu Ki-67, obecność białek P53 i Bcl-2 w komórkach raka. Wyniki: U 84% chorych obserwowano kliniczną odpowiedź na leczenie; całkowita remisja (ang. complete remission \&#8211; CR) \&#8211; 4%, częściowa remisja (ang. partial remission \&#8211; PR) \&#8211; 80%, brak odpowiedzi klinicznej, stabilizacja choroby (ang. stable disease \&#8211; SD) \&#8211; 16% badanych. Nie było przypadków progresji choroby (ang. progression of disease \&#8211; PD). Duża ekspresja antygenu Ki-67 w komórkach raka po chemioterapii wykazywała związek z gorszym efektem leczenia. Względne ryzyko nawrotu choroby zmniejszała obecność białka Bcl-2 w komórkach raka (ryzyko <73%). Związek ze wzrostem (ponad 3 razy) względnego ryzyka nawrotu nowotworu, wykazywały duża ekspresja antygenu  Ki-67 oraz obecność białka P53 w komórkach raka, która zwiększała prawdopodobieństwo ryzyka zgonu ponad 3 razy. Wnioski: Skojarzenie docetakselu i antracykliny u chorych na miejscowo zaawansowanego raka piersi pozwala prawie zawsze na osiągnięcie remisji choroby i zastosowanie radykalnego leczenia chirurgicznego. Związek z odpowiedzią na leczenie wykazuje ekspresja antygenu  Ki-67. Czynnikami rokowniczymi są ekspresja antygenu Ki-67 oraz obecność białek P53 i Bcl-2 w komórkach nowotworu.",
author="Szydłowska-Pazera, Katarzyna
and Potemski, Piotr
and Kubiak, Robert
and Płużańska, Anna",
pages="360--366",
url="https://www.termedia.pl/Docetaxel-and-anthracycline-in-neoadjuvant-treatment-of-breast-cancer-Efficacy-evaluation-according-to-molecular-factors,3,9043,1,1.html"
}