@Article{P. van Meerbeeck2002,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="6",
number="8",
year="2002",
title="Śmierć pacjenta w wyniku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na paklitaksel \– opis przypadku",
abstract="Paklitaksel jest powszechnie stosowany w leczeniu, m.in. raka jajnika, piersi oraz niedrobnokomórkowego raka płuc. Przed zaaplikowaniem leku należy go najpierw rozpuścić w substancji Cremophor EL, będącej pochodną oleju rycynowego. Zarówno sam paklitaksel, jak i jego rozpuszczalnik mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości u leczonych tym lekiem chorych. Premedykacja polegająca na zastosowaniu kortykosteroidów może zapobiec wystąpieniu reakcji nadwrażliwości na paklitaksel. Powszechnie stosowany deksametazon jest długo działającym preparatem kortykosteroidowym, o okresie półtrwania wynoszącym ok. 48 godz. Lek ten hamuje reakcje zapalne, obniża stężenie mediatorów reakcji zapalnej, takich jak prostaglandyny i cytokiny oraz osłabia wrażliwość naczyń krwionośnych na czynniki o działaniu naczynioskurczowym. Przed rozpoczęciem leczenia paklitakselem stosuje się jeden z dwóch schematów premedykacji. Pierwszy z nich polega na doustnym podaniu 20 mg deksametazonu na 12 i 6 godz. przed rozpoczęciem każdego cyklu chemioterapii. Drugi, nie wymagający współpracy chorego, polega na dożylnym podaniu 5-20 mg deksametazonu bezpośrednio przed każdym cyklem. Pomimo tego, że pełna aktywność biologiczna deksametazonu pojawia się dopiero po kilku godzinach od jego podania, obie metody premedykacji uznawane są za równie skuteczne w zapobieganiu reakcjom nadwrażliwości po podaniu Paklitakselu [2, 9, 11].  W niniejszym artykule opisano przypadek 52-letniego mężczyzny leczonego paklitakselem, u którego w górnym płacie lewego płuca wykryto naciekające śródpiersie ognisko raka niedrobnokomórkowego oraz liczne przerzuty w obrębie opłucnej. U chorego nie stwierdzono obecności ognisk przerzutowych zarówno w wątrobie, jak i nadnerczach. Zaproponowana chemioterapia paliatywna składała się z podawanych w cyklach 3-tygodniowych: 3-godzinnego wlewu paklitakselu (200 mg/m kw.), z następczym wlewem carboplatyny. 30 min przed podaniem paklitakselu zastosowano premedykację polegającą na dożylnym podaniu klemastyny (2 mg), ranitydyny (50 mg) i deksametazonu (10 mg).  Krótko po rozpoczęciu wlewu paklitakselu u pacjenta wystąpiły: silny ból w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, duszność oraz ból w klatce piersiowej. Następnie u chorego rozwinął się pełnoobjawowy wstrząs anafilaktyczny, który doprowadził do nagłego zatrzymania krążenia. Natychmiast rozpoczęta akcja reanimacyjna okazała się nieskuteczna.  Dożylna premedykacja deksametazonem nie zapobiegła wystąpieniu reakcji nadwrażliwości na paklitaksel, której konsekwencją była śmierć pacjenta. W powyższej sytuacji, przeprowadzenie prospektywnego, randomizowanego badania porównującego obie metody premedykacji poprzedzające podanie paklitakselu wydaje się być niezbędne.",
author="P. van Meerbeeck, Jan
and S. Kloover, Jeroen
and A. den Bakker, Michael",
pages="486--489",
url="https://www.termedia.pl/Fatal-outcome-of-a-hypersensitivity-reaction-to-paclitaxel-a-case-report,3,94,1,1.html"
}