@Article{Świeboda-Sadlej2007,
journal="Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia",
issn="1428-2526",
volume="11",
number="10",
year="2007",
title="Leczenie rozsianego raka trzustki \– stan obecny i perspektywy",
abstract="Rak trzustki stanowi jedną z najczęstszych przyczyn zgonów z powodu nowotworów złośliwych. Wyniki leczenia zaawansowanego raka trzustki są złe. Obecnie standardem leczenia choroby rozsianej jest stosowanie gemcytabiny (GEM) w monoterapii, co pozwala na lepszą kontrolę dolegliwości i nieznaczne wydłużenie czasu przeżycia w porównaniu z 5-fluorouracylem. Zarejestrowany niedawno w tym wskazaniu erlotynib, inhibitor kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (ang.  epidermal growth factor receptor  \– EGFR), w połączeniu z GEM daje dalsze niewielkie wydłużenie czasu do progresji i czasu przeżycia. Niezadowalające wyniki leczenia rozsianego raka trzustki sprawiają, że jest on przedmiotem wielu badań klinicznych. W niniejszym artykule przedstawiono najważniejsze z nich. Spośród skojarzeń gemcytabiny z innymi lekami większość nie pozwala uzyskać lepszych wyników w porównaniu z aktualnym standardem leczenia. Najbardziej obiecujące schematy to GEM/kapecytabina i GEM/analogi platyny, zwłaszcza dla chorych o bardzo dobrym stanie sprawności. W związku z postępem wiedzy dotyczącej biologii raka trzustki, istnieje duże zainteresowanie leczeniem celowanym. Kluczową rolę w kancerogenezie raka trzustki odgrywa nadekspresja EGFR i aktywacja związanych z nim szlaków sygnałowych, co sprawia, że leki hamujące EGFR są szeroko testowane. W przeciwieństwie do wspomnianego wcześniej erlotynibu zastosowanie cetuksymabu, przeciwciała monoklonalnego przeciwko EGFR, nie przynosiło wydłużenia czasu przeżycia chorych na raka trzustki. Również dołączenie do GEM inhibitora angiogenezy \– bewacizumabu \– nie wydłużyło czasu przeżycia. Obecne kierunki badań to eskalacja dawki erlotynibu oraz jego kojarzenie z lekami o działaniu synergistycznym. Trwa badanie III fazy oceniające jednoczesne stosowanie gemcytabiny, cetuksymabu i bewacizumabu. Ocenia się także schematy niezawierające gemcytabiny w leczeniu I linii. Stosowanie leczenia II linii w zaawansowanym raku trzustki, zwłaszcza po uprzedniej terapii GEM, jest kontrowersyjne. Ze wstępnych badań wynika, że w leczeniu II linii pewną skuteczność wykazuje oksaliplatyna, a także skojarzenie docetakselu z kapecytabiną. Mimo pewnego postępu, jaki dokonał się w ciągu ostatnich lat, rak trzustki nadal pozostaje nowotworem trudnym do leczenia i konieczne są poszukiwania lepszych sposobów walki z tą chorobą.",
author="Świeboda-Sadlej, Anna
and Piyush, Vyas
and Heleniak, Hubert
and Staszewska-Skurczyńska, Marzanna
and Kocik, Janusz",
pages="481--486",
url="https://www.termedia.pl/-Treatment-of-metastatic-pancreatic-cancer-8211-present-and-future-perspectives,3,9737,1,1.html"
}