Forum ekspertówRedukcyjna annuloplastyka mitralna u chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową – obserwacja 12-miesięczna - Duszańska, Agata; Zembala, Marian; Przybylski, Roman; Jaworska, Izabela; Niklewski, Tomasz; Streb, Witold; Zielińska-Meus, Anna; Oleszczyk, Krystian; Markowicz-Pawlus, Ewa; Herdyńska-Wąs, Mirosława; Wojnicz, Romuald; Kukulski, Tomasz; et al. (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: Redukcyjna chirurgiczna plastyka zastawki mitralnej jest coraz częściej stosowaną metodą leczenia chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową i istotną niedomykalnością mitralną. Celem badania jest ocena rokowania i jakości życia chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową o etiologii innej niż niedokrwienna, poddanych chirurgicznej naprawie czynnościowej niedomykalności zastawki mitralnej lub mitralnej i trójdzielnej. Materiał i metody: 27 chorych (w tym 18 mężczyzn; średni wiek badanych to 46,9±12,3 roku) z kardiomiopatią rozstrzeniową o etiologii pozaniedokrwiennej leczono za pomocą chirurgicznej tzw. zwężającej plastyki zastawki mitralnej lub mitralnej i trójdzielnej z powodu istotnych niedomykalności. Chorzy zostali podzieleni na 2 grupy: 1. – izolowanej plastyki mitralnej zwężającym pierścieniem (n=17 chorych, pierścień typu Carpentier- -Edwards, rozmiar 28–32) i 2. grupa – jednoczasowej plastyki mitralnej i trójdzielnej (n=10 chorych, zwężające pierścienie mitralne typu Carpentier-Edwards „physio”). Zastosowano plastykę trójdzielną Carpentier-Edwards Classic u 3 pacjentów, Duran-Medtronic u 6 i plastykę metodą De Vegi u 1 chorego. Po zabiegu kardiochirurgicznym wszyscy chorzy zostali poddani standardowej 3-tygodniowej rehabilitacji. Oceniano rokowanie wczesne (30 dni) i późne (1 rok) oraz parametry kliniczne (klasa NYHA, jakość życia) i echokardiograficzne przed zabiegiem i po nim w średnim czasie obserwacji 13,9±10,6 miesiąca. Wyniki: Śmiertelność 30-dniowa wynosiła 3,7%, a 1-roczna 11,1%. Po zabiegu kardiochirurgicznym stwierdzono istotną redukcję klasy czynnościowej NYHA (2,7±0,5, 1,7±0,5, p=0,001), nadciśnienia płucnego (ciśnienie skurczowe w prawej komorze: 45±4 vs 35±10 mmHg, p=0,001) i wielkości lewego przedsionka (pole powierzchni: 36±7 vs 30±9 cm 2 , p=0,05) oraz poprawę jakości życia (całkowite poczucie zdrowia fizycznego: 33±7 vs 41±7, p=0,0001, całkowite poczucie zdrowia psychicznego: 35±9 vs 48±8, p=0,0003). Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic między grupami 1. i 2. pod względem parametrów klinicznych, echokardiograficznych oraz jakości życia zarówno przed zabiegiem kardiochirurgicznym, jak i po nim. Wnioski: Zwężająca chirurgiczna plastyka zastawki mitralnej w połączeniu z plastyką zastawki trójdzielnej jest stosunkowo bezpieczną i poprawiającą komfort życia metodą leczenia chorych z kardiomiopatią inną niż niedokrwienna i istotną niedomykalnością mitralną oraz istotną niedomykalnością mitralną i trójdzielną. Konwencjonalne leczenie chirurgiczne stanowi istotny postęp w leczeniu tej trudnej grupy chorych. Określenie czynników pozwalających na selekcję chorych odnoszących szczególną korzyść z tego typu zabiegów wymaga dalszych prospektywnych badań.