Kardiochirurgia dorosłychOcena wczesnych i średnio odległych wyników chirurgicznego leczenia migotania przedsionków w Klinice Kardiochirurgii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie - Sielicki, Piotr; Mokrzycki, Krzysztof; Żych, Andrzej; Filipiak, Krzysztof; Brykczyński, Mirosław (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: Migotanie przedsionków jest najczęstszą formą zaburzeń rytmu. Znacząco zwiększa ryzyko operacji kardiochirurgicznych. Cel pracy: Ocena wczesnych i średnio odległych wyników chirurgicznego leczenia migotania przedsionków w Klinice Kardiochirurgii PAM w Szczecinie. Materiał i metody: Prospektywnym badaniem objęto 36 chorych operowanych od lutego do listopada 2006 roku z rozpoznanym napadowym lub utrwalonym migotaniem przedsionków. Średnia frakcja wyrzutowa przed operacją wyniosła 52,1% (zakres 30–75%). Średni EuroSCORE logistic wyniósł 4,28%. Przed operacją średni wymiar poprzeczny lewego przedsionka wyniósł 55,7 mm (zakres 40–100 mm). Łącznie wszczepiono chorym 14 pierścieni mitralnych, 18 protez zastawek mitralnych oraz 9 protez zastawek aortalnych. Pomosty aortalno-wieńcowe wszczepiono u 11 chorych, w tym u 8 jako uzupełnienie operacji zastawkowej. Ponadto u wszystkich chorych wykonano ablację lewego przedsionka prądem o częstotliwości radiowej za pomocą urządzenia CARDIOBLATE firmy Medtronic. Wszyscy chorzy poddani byli badaniu USG przed operacją i po niej. Po 3 i 6 miesiącach chorzy wzywani byli na badanie kontrolne. Po badaniach przedmiotowym i podmiotowym wykonywano elektrokardiogram i badanie ultrasonograficzne serca. Wyniki: Średni czas hospitalizacji po operacji wyniósł 6,97 dnia. W dniu wypisu ze szpitala 71,43% chorych miało rytm zatokowy miarowy. Jeden chory miał wszczepiony stymulator z powodu bradykardii. Wymiar poprzeczny lewego przedsionka zmalał do 44 mm (zakres 36–64 mm). Średnia frakcja wyrzutowa po operacji nie wzrosła znamiennie i wyniosła 55,3%. Po okresie 3–6 miesięcy po operacji odsetek chorych z rytmem zatokowym wzrósł do 78,79%. Wszczepienie stymulatora konieczne było w dwóch przypadkach (6,06%). Migotanie przedsionków utrzymało się u 15,15% chorych. Odnotowaliśmy trzy zgony w okresie obserwacji: w 10. dobie (udar), 17. dobie (niewydolność krążenia) i 23. dobie (krwawienie z przewodu pokarmowego). Wnioski: Ablacja lewego przedsionka prądem o częstotliwości radiowej wydaje się bezpieczną i skuteczną metodą chirurgicznego leczenia migotania przedsionków.