Wady wrodzonePorównanie wybranych parametrów morfometrycznych i czynnościowych obu komór serca i zastawek tętnic głównych u pacjentów ze złożoną wadą aortalną po operacji metodą Rossa w grupach wiekowych dzieci przedszkolnych i starszych - Kopala, Marek; Moll, Jadwiga Anna; Młudzik, Katarzyna; Moll, Jacek Jan (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: Korekcja wady lewego ujścia tętniczego metodą autograftu płucnego została po raz pierwszy wykonana w 1967 roku w Guy’s Hospital w Londynie przez Donalda Rossa. Operacja ta polega na zastąpieniu zdegenerowanej zastawki aortalnej autogenną zastawką pnia płucnego, a rekonstrukcja drogi odpływu prawej komory jest wykonywana za pomocą homograftu. Przewagę operacji Rossa nad innymi formami wymiany zastawki aortalnej stanowi optymalny profil hemodynamiczny autograftu oraz możliwość jego wzrostu wraz z rozwojem somatycznym dziecka. Materiał i metody: W latach 1995–2002 w Klinice Kardiochirurgii ICZMP w Łodzi operację metodą Rossa wykonano u 45 pacjentów. Wiek pacjentów w czasie operacji wynosił od 0,5 roku do 22 lat (średnio 12,26±6,43 roku). Okres obserwacji pacjentów po operacji wynosił od 1 roku do 7 lat, średnio 2,49±1,65 roku. Złożoną wadę zastawki aortalnej (zwężenie zastawki z jej niedomykalnością) rozpoznano u 30 dzieci, które podzielono na 2 grupy wiekowe. Pierwszą grupę dzieci młodszych stanowili pacjenci w wieku niemowlęcym i przedszkolnym, natomiast drugą grupę dzieci starszych tworzyli pacjenci powyżej 7. roku życia. Transtorakalne badanie echokardiograficzne w technice M-mode oraz w prezentacji 2D było badaniem podstawowym i niezbędnym w niniejszej pracy do oceny wyników leczenia. Badania te były wykonywane przed korekcją kardiochirurgiczną oraz po tygodniu od operacji, po 1 roku i 2–5 latach od korekcji wady. Wyniki: Parametry morfometryczne komór serca porównywano względem siebie, analizując odchylenie od normy wiekowej. W obu grupach wiekowych (I – do 7. roku życia oraz II – powyżej 7 lat) analizowano wybrane parametry morfometryczne i czynnościowe komór serca oraz zastawki autograftu i homograftu. Stwierdzono, że wymiar końcoworozkurczowy prawej komory (RVEDD), utrzymujący się przed operacją w normie w obu grupach wiekowych, statystycznie częściej przekraczał normę u starszych dzieci. We wszystkich okresach pooperacyjnych uzyskano statystycznie istotne zależności u dzieci powyżej 7. roku życia w porównaniu z dziećmi młodszymi. Wnioski: Operacja Rossa poprawia stan kliniczny dzieci w każdym wieku, a po roku od operacji dochodzi do normalizacji grubości przegrody międzykomorowej i tylnej ściany lewej komory u 50% operowanych dzieci poniżej 7. roku życia. U dzieci starszych natomiast normalizacja postępuje znacznie wolniej. Wymiar końcoworozkurczowy lewej komory normalizuje się u wszystkich dzieci starszych w obserwacji średnio odległej i tylko u 50% dzieci młodszych. Dalszych badań wymaga natomiast problem poszerzania się prawej komory u dzieci starszych.