TorakochirurgiaNiedrobnokomórkowy rak płuca: chorzy po pneumonektomii wymagają dłuższej profilaktyki przeciwzakrzepowej niż chorzy po lobektomii - Świniarska, Joanna; Kowalewski, Janusz; Żekanowska, Ewa; Góralczyk, Krzysztof (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2008)
Wstęp: Leczenie operacyjne nowotworu złośliwego wiąże się z zagrożeniem powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Rodzi się pytanie: czy u chorych operowanych z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) zakres resekcji może mieć wpływ na stopień aktywacji procesu krzepnięcia krwi? Cel: Porównanie aktywacji krzepnięcia krwi u chorych po pneumonektomii i po lobektomii wykonanych z powodu NDRP na podstawie oceny stężeń wybranych czynników krzepnięcia krwi. Materiał i metody: Prospektywne badanie przeprowadzono wśród 40 chorych. U 30 wykonano lobektomię, zaś u 10 pneumonektomię. W osoczu chorych w 1. i 7. dobie po resekcji miąższu płuca oznaczono wartości: czynnika tkankowego (TF), inhibitora zależnej od czynnika tkankowego drogi krzepnięcia krwi (TFPI), kompleksu inhibitora zależnej od czynnika tkankowego drogi krzepnięcia krwi z aktywnym czynnikiem X (TFPI/Xa), kompleksów trombina-antytrombina (TAT), białka C, selektyny L, selektyny E, selektyny P. Wyniki: W 1. dobie pooperacyjnej wartości wybranych białek hemostazy w obu grupach były porównywalne. Natomiast w 7. dobie po zabiegu u chorych po pneumonektomii stwierdzono znamiennie wyższy poziom TF, kompleksów TAT oraz selektyny E. Wnioski: Usunięcie płuca z powodu niedrobnokomórkowego raka wiąże się z silniejszą aktywacją krzepnięcia krwi i większym zagrożeniem powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi aniżeli usunięcie płata płuca. Wskazuje to na konieczność stosowania przedłużonej profilaktyki przeciwzakrzepowej u chorych po pneumonektomii.